Δευτέρα 7 Οκτωβρίου 2013

BRAS DE FER ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

Το νέο για τον χαμό του Γιώργου Χριστοφίδη με αιφνιδίασε. Ήταν το τρίτο μέσα σε λίγες μέρες, μετά την απώλεια του Σπύρου Γουναρόπουλου και την είδηση για την από καιρό εξαφάνιση της Μαρίας.

Ο Γιώργος ήταν φίλος. Τον έβλεπα πια σπάνια, όπως σπάνια τον έβλεπε και ο αδερφός μου ο Ανδρέας που ήταν συμμαθητές. Άριστος μαθητής ο Γιώργος, άριστος αθλητής - έφθασε μέχρι την Εθνική στο πόλο - καλός πιανίστας, άριστος και επιτυχημένος επαγγελματίας, με προοδευτική πολιτική σκέψη και πάνω απ' όλα καλό παιδί.

Όταν τον γνώρισα, ήταν δώδεκα κι εγώ δεκαεννιά. Ο αδερφός μου για να με πικάρει μου λέει : θέλεις να βάλεις μπράντεφερ με τον Γιώργο; Εγώ κατάλαβα ότι δε μ' έπαιρνε και για να μην ξεφτιλιστώ στο μικρό μου αδερφό του είπα να προπονηθώ λίγο και μετά. Βλέποντας ο Ανδρέας την αδυναμία μου με ρώταγε συχνά-πυκνά αν είμαι έτοιμος κι εγώ του ζήταγα λίγο χρόνο ακόμη.

Ο πατέρας του Γιώργη πέθανε ξαφνικά ενώ έπαιζε τένις στα σαρανταοχτώ του. Ο παππούς του στα σαράντα. Ο Γιώργης, ενώ έπαιζε βόλεϊ, στα πενηντατέσσερα. Με μια κόρη έξη χρονών.

Τι να πω ρε φίλε και παλιέ συναγωνιστή Γιώργο Χριστοφίδη; Καλό μπράντεφερ στον Παράδεισο.

Γιώργος Σκιάνης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου