Στον αφρό τρόπος του λέγειν. Γιατί στην ακίνητη θάλασσα της Μ.Π.Υ. του κυρίου - ποδόσφαιρο καημένο - που κατά την Κατσουράνειο εκδοχή είναι καλύτερος του Μουρίνιο, δεν υπάρχει καν αφρός.
Τέλος πάντων. Για τον Μήτρογλου δεν το συζητάμε. Το παιδί είναι μια κατηγορία μόνος του. Όταν είναι στα καλά του δεν πιάνεται. Όταν δεν είναι στα καλά του δεν βλέπεται. Χτες δεν ήταν στα καλά του. Για τους άλλους τρεις όμως μπορούμε να πούμε τρεις καλές κουβεντούλες.
Ο Χολέμπας έβγαλε μακράν την περισσότερη ενέργεια. Ήταν αυτός - ένα αμυντικός - ο παίχτης που τον ένοιωσε περισσότερο η άμυνα των στην κυριολεξία και όχι μειωτικά τουριστών, αφού οι άνθρωποι, παρότι είχαν απίστευτη ταλαιπωρία στο ταξίδι τους, δεν παρέλειψαν να επισκεφτούν την Ακρόπολη, την οποία οι περισσότεροι των παιχτών μας δεν παίρνω όρκο ότι έχουν επισκεφτεί.
Ο Σιόβας ήταν καλός αμυντικά και θετικός όταν τον ανέβασε the better than the special one στο δεύτερο ημίχρονο για να βοηθήσει την επίθεση. Το έχει αυτό ο Δημήτρης και σε περιπτώσεις που τα πράγματα δεν πάνε καλά και μένουν λίγα λεπτά σε ματς του Γαύρου μπορεί να γίνεται ένας ακόμη επιθετικός, όπως γινόταν ο τεράστιος Μέλμπεργκ.
Ο Σάμαρης έβγαλε ποιότητα που δεν την έβγαλαν ούτε ο φιλότιμος και αγαπητός Καραγκούνης ούτε η χρυσή μετριότητα ο Τζιώλης ούτε πολύ περισσότερο ο αλλού γι αλλού Κονέ. Οι ενέργειες του Σάμαρη έψαχναν προϋποθέσεις για δημιουργία και όχι στήριγμα πίσω ή μπαλιά στον διπλανό για να περνάει η ώρα.
Αλλά ρε παιδιά τι θα γίνει με αυτή την Εθνική; Ένας σημαντικότατος παίχτης της, κατά πολλούς ο πιο σημαντικός, έλεγε πριν από κάνα μήνα σε κατ' ιδίαν και off the record συζητήσεις ότι η ομάδα είναι μπουρδέλο. Βέβαια προς τα έξω βγαίνουν άλλα, ότι δηλαδή η ομάδα είναι οικογένεια και αυτή είναι η δύναμή της. Ακόμη και ο εντελώς φρέσκος Σάμαρης πρόφτασε να διαπιστώσει ότι η ομάδα έχει μέταλλο και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.
Κάποιος ρε παιδιά πρέπει να τα πει έξω από τα δοντάκια. Και επειδή οι παίχτες περιμένουν τις στραβές για να τα πουν - και δεν τα λένε ούτε τότε καθαρά, αρκεί να θυμηθούμε τον Γκέκα και άλλους που αποχώρησαν κάποτε - θα τα πούμε εμείς. Αυτή η Εθνική είναι μασονία με αρχιμασόνο τον Κατσουράνη και βοηθό του τον Σάντος. Ισχύει η Ομερτά. Όποιος μιλήσει τον τρώει το σκοτάδι και φυσικά ο μάνατζέρ του του συνιστά να μην το κάνει για να μη χάσει τις ευκαιρίες προβολής που του παρέχουν τα διεθνή παιχνίδια.
Όσο και να φαίνεται οξύμωρο, αυτή η μασονική κατάσταση μαζί με την ποιότητα κάποιων παιχτών συμβάλλουν αποφασιστικά σε αυτόν τον τρόπο λειτουργίας που έχει μεν αποτελέσματα - δε μπορούμε να το αρνηθούμε - αλλά κακοποιεί το ποδόσφαιρο και μυρίζει μούχλα και κλεισούρα, κατά τον επιτυχημένο χαρακτηρισμό του Λογαρά. Μυρίζει όντως σπίτι στο χωριό με την ασφυκτική παρουσία του Πάτερ Φαμίλια που δεν αφήνει ούτε χαραμάδα ανοιχτή για να μπει το φρέσκο αεράκι του νέου.
Το σπίτι κάποια στιγμή νομοτελειακά θα καταρρεύσει γιατί δεν συντηρείται, ούτε καν παρηγορητικά όπως εκείνο στην Αγιά Μαρίνα.
Γιώργος Σκιάνης
Τέλος πάντων. Για τον Μήτρογλου δεν το συζητάμε. Το παιδί είναι μια κατηγορία μόνος του. Όταν είναι στα καλά του δεν πιάνεται. Όταν δεν είναι στα καλά του δεν βλέπεται. Χτες δεν ήταν στα καλά του. Για τους άλλους τρεις όμως μπορούμε να πούμε τρεις καλές κουβεντούλες.
Ο Χολέμπας έβγαλε μακράν την περισσότερη ενέργεια. Ήταν αυτός - ένα αμυντικός - ο παίχτης που τον ένοιωσε περισσότερο η άμυνα των στην κυριολεξία και όχι μειωτικά τουριστών, αφού οι άνθρωποι, παρότι είχαν απίστευτη ταλαιπωρία στο ταξίδι τους, δεν παρέλειψαν να επισκεφτούν την Ακρόπολη, την οποία οι περισσότεροι των παιχτών μας δεν παίρνω όρκο ότι έχουν επισκεφτεί.
Ο Σιόβας ήταν καλός αμυντικά και θετικός όταν τον ανέβασε the better than the special one στο δεύτερο ημίχρονο για να βοηθήσει την επίθεση. Το έχει αυτό ο Δημήτρης και σε περιπτώσεις που τα πράγματα δεν πάνε καλά και μένουν λίγα λεπτά σε ματς του Γαύρου μπορεί να γίνεται ένας ακόμη επιθετικός, όπως γινόταν ο τεράστιος Μέλμπεργκ.
Ο Σάμαρης έβγαλε ποιότητα που δεν την έβγαλαν ούτε ο φιλότιμος και αγαπητός Καραγκούνης ούτε η χρυσή μετριότητα ο Τζιώλης ούτε πολύ περισσότερο ο αλλού γι αλλού Κονέ. Οι ενέργειες του Σάμαρη έψαχναν προϋποθέσεις για δημιουργία και όχι στήριγμα πίσω ή μπαλιά στον διπλανό για να περνάει η ώρα.
Αλλά ρε παιδιά τι θα γίνει με αυτή την Εθνική; Ένας σημαντικότατος παίχτης της, κατά πολλούς ο πιο σημαντικός, έλεγε πριν από κάνα μήνα σε κατ' ιδίαν και off the record συζητήσεις ότι η ομάδα είναι μπουρδέλο. Βέβαια προς τα έξω βγαίνουν άλλα, ότι δηλαδή η ομάδα είναι οικογένεια και αυτή είναι η δύναμή της. Ακόμη και ο εντελώς φρέσκος Σάμαρης πρόφτασε να διαπιστώσει ότι η ομάδα έχει μέταλλο και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.
Κάποιος ρε παιδιά πρέπει να τα πει έξω από τα δοντάκια. Και επειδή οι παίχτες περιμένουν τις στραβές για να τα πουν - και δεν τα λένε ούτε τότε καθαρά, αρκεί να θυμηθούμε τον Γκέκα και άλλους που αποχώρησαν κάποτε - θα τα πούμε εμείς. Αυτή η Εθνική είναι μασονία με αρχιμασόνο τον Κατσουράνη και βοηθό του τον Σάντος. Ισχύει η Ομερτά. Όποιος μιλήσει τον τρώει το σκοτάδι και φυσικά ο μάνατζέρ του του συνιστά να μην το κάνει για να μη χάσει τις ευκαιρίες προβολής που του παρέχουν τα διεθνή παιχνίδια.
Όσο και να φαίνεται οξύμωρο, αυτή η μασονική κατάσταση μαζί με την ποιότητα κάποιων παιχτών συμβάλλουν αποφασιστικά σε αυτόν τον τρόπο λειτουργίας που έχει μεν αποτελέσματα - δε μπορούμε να το αρνηθούμε - αλλά κακοποιεί το ποδόσφαιρο και μυρίζει μούχλα και κλεισούρα, κατά τον επιτυχημένο χαρακτηρισμό του Λογαρά. Μυρίζει όντως σπίτι στο χωριό με την ασφυκτική παρουσία του Πάτερ Φαμίλια που δεν αφήνει ούτε χαραμάδα ανοιχτή για να μπει το φρέσκο αεράκι του νέου.
Το σπίτι κάποια στιγμή νομοτελειακά θα καταρρεύσει γιατί δεν συντηρείται, ούτε καν παρηγορητικά όπως εκείνο στην Αγιά Μαρίνα.
Γιώργος Σκιάνης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου