Σε μια παλιά ανάρτηση θεώρησα το ποδόσφαιρο ως σύνθετο φαινόμενο. Η συμμετοχή μιας ομάδας στο παιχνίδι αυτό την θέτει αυτομάτως στη διάθεση της Κριτικής και βεβαίως, εφόσον η κριτική είναι μια αναλυτική διαδικασία, σε αυτήν υπόκεινται και οι επιμέρους παράγοντες που εμπλέκονται σε αυτό που λέμε "εμφάνιση της ομάδας".
Οι σημερινές αντιλήψεις σε ότι αφορά την κριτική της Κριτικής ή κριτική του γούστου όπως την θέλει ο Καντ θεωρούν ότι το Έργο, εν προκειμένω το παιχνίδι, δεν τελειώνει εντός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου αλλά συνεχίζεται επ' αόριστον, όσο διαρκούν οι αναφορές σε αυτό. Με λίγα λόγια, η Κριτική αποτελεί κομμάτι του έργου.
Ορισμένοι δημιουργοί που χάνουν την ψυχραιμία τους μπροστά στην Κριτική, θεωρούν ότι δεν υπάρχει καν το δικαίωμα στην Κριτική εφόσον αυτοί που την ασκούν δεν είναι σε θέση να δημιουργήσουν. Αυτό βέβαια είναι λάθος διότι και το κοινό που παρακολουθεί το έργο δικαιούται να έχει άποψη και σύμφωνα με το γούστο του να αποφανθεί αν αυτό που βλέπει του αρέσει ή όχι. Ο κριτικός είναι από την πλευρά του κοινού αλλά οφείλει να έχει κάποιες καλά θεμελιωμένες απόψεις πάνω σε κριτήρια που λειτουργούν σαν αξιώματα.
Συνεπώς το θέμα δεν είναι αν υπάρχει το δικαίωμα στην κριτική αλλά αν η κριτική είναι καλά θεμελιωμένη και συνεπής με τα κριτήρια. Σαφώς και δεν υπάρχουν μοναδικά κριτήρια, διαφορετικά όλες οι καλές κριτικές θα ήταν πανομοιότυπες. Κατά την άποψή μου, η καλή κριτική κρίνεται τόσο από την επιλογή όσο το δυνατόν καθολικότερων κριτηρίων, όσο και από την θεμελίωση με βάση αυτά τα κριτήρια.
Είναι λάθος λοιπόν να λέμε ότι δεν δικαιούμαστε για να ομιλούμε για μπάλα επειδή δεν είμαστε προπονητές. Ποτέ δεν θα γίνουμε προπονητές, είμαστε όμως θεατές και εραστές των σπορ και ιδίως του ποδοσφαίρου και μπορούμε να κάνουμε κριτική. Το αν είναι μια κριτική αξιόλογη ή όχι κρίνεται. Αυτό είναι το αντικείμενο της κριτικής του γούστου.
Γιώργος Σκιάνης
Οι σημερινές αντιλήψεις σε ότι αφορά την κριτική της Κριτικής ή κριτική του γούστου όπως την θέλει ο Καντ θεωρούν ότι το Έργο, εν προκειμένω το παιχνίδι, δεν τελειώνει εντός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου αλλά συνεχίζεται επ' αόριστον, όσο διαρκούν οι αναφορές σε αυτό. Με λίγα λόγια, η Κριτική αποτελεί κομμάτι του έργου.
Ορισμένοι δημιουργοί που χάνουν την ψυχραιμία τους μπροστά στην Κριτική, θεωρούν ότι δεν υπάρχει καν το δικαίωμα στην Κριτική εφόσον αυτοί που την ασκούν δεν είναι σε θέση να δημιουργήσουν. Αυτό βέβαια είναι λάθος διότι και το κοινό που παρακολουθεί το έργο δικαιούται να έχει άποψη και σύμφωνα με το γούστο του να αποφανθεί αν αυτό που βλέπει του αρέσει ή όχι. Ο κριτικός είναι από την πλευρά του κοινού αλλά οφείλει να έχει κάποιες καλά θεμελιωμένες απόψεις πάνω σε κριτήρια που λειτουργούν σαν αξιώματα.
Συνεπώς το θέμα δεν είναι αν υπάρχει το δικαίωμα στην κριτική αλλά αν η κριτική είναι καλά θεμελιωμένη και συνεπής με τα κριτήρια. Σαφώς και δεν υπάρχουν μοναδικά κριτήρια, διαφορετικά όλες οι καλές κριτικές θα ήταν πανομοιότυπες. Κατά την άποψή μου, η καλή κριτική κρίνεται τόσο από την επιλογή όσο το δυνατόν καθολικότερων κριτηρίων, όσο και από την θεμελίωση με βάση αυτά τα κριτήρια.
Είναι λάθος λοιπόν να λέμε ότι δεν δικαιούμαστε για να ομιλούμε για μπάλα επειδή δεν είμαστε προπονητές. Ποτέ δεν θα γίνουμε προπονητές, είμαστε όμως θεατές και εραστές των σπορ και ιδίως του ποδοσφαίρου και μπορούμε να κάνουμε κριτική. Το αν είναι μια κριτική αξιόλογη ή όχι κρίνεται. Αυτό είναι το αντικείμενο της κριτικής του γούστου.
Γιώργος Σκιάνης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου