Φαίνεται ότι ο Μίτσελ δουλεύει πολύ αυτό το 4-2-4, γιατί περί αυτού πρόκειται, προκειμένου να δώσει στην επίθεση του Ολυμπιακού τόσο πλάτος, με τα δύο εξτρέμ αλλά και τα μπακ που ανεβαίνουνε, όσο και βάθος με την ταυτόχρονη χρησιμοποίηση Μήτρογλου και Σαβιόλα.
Πρόκειται για ένα ριψοκίνδυνο σχέδιο, όχι βέβαια σε επίπεδο Ελλάδας που και να παίξει ο Ολυμπιακός όσα πάνε κι όσα έρθουν, όπως για παράδειγμα με την Βέροια, το σκορ θα είναι πολλά με λίγα ή, ελέω Μήτρογλου και Ρομπέρτο, πάρα πολλά με μηδέν. Σε επίπεδο όμως CL, αυτό που είδαμε με Άντερλεχτ και Βέροια, δηλαδή αργές ή ανύπαρκτες επιστροφές, ελάχιστη βοήθεια των εξτρέμ στο κέντρο και στα ακραία μπακ και σπάνια οπισθοχώρηση των σέντερ φορ, ώστε να δυσχεραίνεται το επιθετικό τρανζίσιον των αντιπάλων, θα μας βάλει οπωσδήποτε σε μπελάδες.
Βέβαια ο Μίτσελ θέλει να το δουλέψει αυτό, ώστε να βελτιωθεί η αμυντική λειτουργία. Θα τα καταφέρει; Θα πρέπει να προσαρμοστεί ο Βάις σε πιο σύνθετο ρόλο, βελτιώνοντας τη συμμετοχή του στην αμυντική λειτουργία, θα πρέπει τα ακραία μπακ να παίζουν με άνεση ανεβοκατεβαίνοντας όλη την πτέρυγα, θα πρέπει τα σέντερ φορ να απαγορεύουν το ανέβασμα των κεντρικών μπακ του αντιπάλου.
Θεωρώ ότι οι μεγάλες ομάδες δεν στηρίζονται μόνο στην επίθεση. Προσωπικά προτιμώ ανεπιφύλακτα ένα σκορ 4-0 από ένα σκορ 6-2. Τα ομαδικά παιχνίδια με σκορ έχουν φτιαχτεί πάνω στο μυθικό αρχέτυπο του πολέμου που υπάρχει στο συλλογικό ασυνείδητο, όπως το όρισε ο Γιουνγκ. Το 4-0 είναι νίκη στον πόλεμο χωρίς απώλειες, το 6-2 είναι με απώλειες που σε προβληματίζουν για την επόμενη μάχη.
Ο φοβερός Άγιαξ της δεκαετίας του '70 ήταν η πρώτη ομάδα που ανέβασε ψηλά τις γραμμές όντας άκρως επιθετικός αλλά και αποτελεσματικότατος αμυντικά. Σπανίως δεχόταν γκολ. Το ίδιο και η Μπάγιερν αργότερα αλλά και τώρα, η καλή Μίλαν, η καλή Γιουβέντους, η καλή Μπαρτσελόνα. Όλες αυτές οι ομάδες έλυσαν το πρόβλημα της αποτελεσματικής αμυντικής λειτουργίας, η καθεμιά με το δικό της τρόπο, αλλά το έλυσαν.
Εύχομαι λοιπόν, αυτό που έχει στο μυαλό του ο Μίτσελ να δουλέψει. Δεν είναι εύκολο. Ο ισπανός όμως έχει κότσια και είναι πεισματάρης. Δεν διάλεξε τον πιο βατό δρόμο και τα έβαλε με όλους και με όλα. Το πιο σημαντικό είναι πώς φαίνεται ότι κερδίζει τους παίχτες του οι οποίοι παίζουν με διάθεση, όπως έδειξαν και χθες. Δεν φτάνει αυτό. Πρέπει να παίξουν πιο σωστά και να τρέξουν περισσότερο. Για το CL πάντα. Θα τα καταφέρουν; Οψόμεθα.
Γιώργος Σκιάνης
Πρόκειται για ένα ριψοκίνδυνο σχέδιο, όχι βέβαια σε επίπεδο Ελλάδας που και να παίξει ο Ολυμπιακός όσα πάνε κι όσα έρθουν, όπως για παράδειγμα με την Βέροια, το σκορ θα είναι πολλά με λίγα ή, ελέω Μήτρογλου και Ρομπέρτο, πάρα πολλά με μηδέν. Σε επίπεδο όμως CL, αυτό που είδαμε με Άντερλεχτ και Βέροια, δηλαδή αργές ή ανύπαρκτες επιστροφές, ελάχιστη βοήθεια των εξτρέμ στο κέντρο και στα ακραία μπακ και σπάνια οπισθοχώρηση των σέντερ φορ, ώστε να δυσχεραίνεται το επιθετικό τρανζίσιον των αντιπάλων, θα μας βάλει οπωσδήποτε σε μπελάδες.
Βέβαια ο Μίτσελ θέλει να το δουλέψει αυτό, ώστε να βελτιωθεί η αμυντική λειτουργία. Θα τα καταφέρει; Θα πρέπει να προσαρμοστεί ο Βάις σε πιο σύνθετο ρόλο, βελτιώνοντας τη συμμετοχή του στην αμυντική λειτουργία, θα πρέπει τα ακραία μπακ να παίζουν με άνεση ανεβοκατεβαίνοντας όλη την πτέρυγα, θα πρέπει τα σέντερ φορ να απαγορεύουν το ανέβασμα των κεντρικών μπακ του αντιπάλου.
Θεωρώ ότι οι μεγάλες ομάδες δεν στηρίζονται μόνο στην επίθεση. Προσωπικά προτιμώ ανεπιφύλακτα ένα σκορ 4-0 από ένα σκορ 6-2. Τα ομαδικά παιχνίδια με σκορ έχουν φτιαχτεί πάνω στο μυθικό αρχέτυπο του πολέμου που υπάρχει στο συλλογικό ασυνείδητο, όπως το όρισε ο Γιουνγκ. Το 4-0 είναι νίκη στον πόλεμο χωρίς απώλειες, το 6-2 είναι με απώλειες που σε προβληματίζουν για την επόμενη μάχη.
Ο φοβερός Άγιαξ της δεκαετίας του '70 ήταν η πρώτη ομάδα που ανέβασε ψηλά τις γραμμές όντας άκρως επιθετικός αλλά και αποτελεσματικότατος αμυντικά. Σπανίως δεχόταν γκολ. Το ίδιο και η Μπάγιερν αργότερα αλλά και τώρα, η καλή Μίλαν, η καλή Γιουβέντους, η καλή Μπαρτσελόνα. Όλες αυτές οι ομάδες έλυσαν το πρόβλημα της αποτελεσματικής αμυντικής λειτουργίας, η καθεμιά με το δικό της τρόπο, αλλά το έλυσαν.
Εύχομαι λοιπόν, αυτό που έχει στο μυαλό του ο Μίτσελ να δουλέψει. Δεν είναι εύκολο. Ο ισπανός όμως έχει κότσια και είναι πεισματάρης. Δεν διάλεξε τον πιο βατό δρόμο και τα έβαλε με όλους και με όλα. Το πιο σημαντικό είναι πώς φαίνεται ότι κερδίζει τους παίχτες του οι οποίοι παίζουν με διάθεση, όπως έδειξαν και χθες. Δεν φτάνει αυτό. Πρέπει να παίξουν πιο σωστά και να τρέξουν περισσότερο. Για το CL πάντα. Θα τα καταφέρουν; Οψόμεθα.
Γιώργος Σκιάνης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου