Πολύς ντόρος γίνεται τον τελευταίο καιρό για τον Μήτρογλου. Όχι άδικα, αφού ο τύπος έχει κάνει πραγματικά κατορθώματα που ήρθαν σαν αποτέλεσμα της αναμφισβήτητης κλάσης του και της ασύλληπτης ικανότητάς του στο σκοράρισμα με όλους τους τρόπους.
Με αφορμή όλα αυτά και δεδομένου ότι η δουλειά των δημοσιογράφων είναι να ψάχνουν ακόμη και στα σκουπίδια για να βρίσκουν θέματα, από πολλές πλευρές εγείρεται θέμα για τους προηγούμενους προπονητές που δεν εμπιστεύτηκαν τον Κωστάκη. Φυσικά ο πρώτος κρινόμενος είναι ο Βαλβέρδε γιατί η πολύ επιτυχία μας χαλάει εμάς τους έλληνες που είμαστε και λίγο ζουλιάρηδες.
Ήταν πράγματι προκατειλημμένος ο Βαλβέρδε; Ήταν μύωπας ο Ζαρντίμ; Ήταν άσχετος πέρυσι ο Μίτσελ που χρησιμοποιούσε τον Τζιμπούρ που δεν ήταν στα καλύτερά του; Η δική μου γνώμη είναι ότι μήτε ο Βαλβέρδε είναι εμπαθής, μήτε ο Ζαρντίμ στραβός, μήτε ο Μίτσελ μάγειρας. Απλά ο Κώστας είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση.
Ο Μήτρογλου έχει πολύ καλή τεχνική και απίστευτα τελειώματα. Αυτό το τελευταίο είναι που τον έκανε να διακριθεί στην εθνική νέων, να έρθει στον Ολυμπιακό και να ξεκινήσει μια καριέρα που παρά τα πάνω-κάτω, έχει συνολικά ανοδική πορεία. Έχει όμως ο Μήτρογλου και μεγάλα αγωνιστικά ελαττώματα. Υπάρχουν παιχνίδια ή μεγάλα διαστήματα σε παιχνίδια που κυριολεκτικά σου έρχεται να τον σκοτώσεις. Βγαίνει οφσάιντ για πλάκα γιατί είναι στον κόσμο του. Του κάνουν μπαλιά λουκούμι στον κενό χώρο και δεν ξεκινάει καν. Κάνει πάσες αποκλειστικά σε αντιπάλους και κάποιες σε ευαίσθητους και επικίνδυνους χώρους.
Η αρνητική πλευρά του Μήτρογλου είναι πρόβλημα για μια ομάδα σαν τον Γάβρο. Δεν ξενερώνει μόνο τους οπαδούς, ξενερώνει και τον προπονητή και κυρίως τους συμπαίκτες. Όποιος έχει παίξει, έστω και στο προαύλιο του σχολείου, ομαδικό παιχνίδι με καταλαβαίνει.
Το καλό με τον Κωστάρα είναι ότι σιγά-σιγά αποβάλλει τα αρνητικά χαρακτηριστικά του. Υπήρξαν βέβαια και φέτος παιχνίδια που δεν βλεπότανε, όπως με την Παρί, τον Φωκικό και τον Παναιτωλικό. Αλλά το βλέπεις ότι το παλεύει. Προσπαθεί να λειτουργήσει πιο ομαδικά και να περιορίσει τα κενά διαστήματα. Θα πρέπει να προσέξει τον ύπνο του και γενικότερα την ζωή του αλλά και να δουλέψει πάνω στη συγκέντρωσή του. Αν τα βελτιώσει αυτά, θα εκτοξευθεί σε ύψη που ούτε ο ίδιος μπορεί να ονειρευτεί.
Μέχρι τότε, ας είμαστε πιο προσεχτικοί στις κρίσεις για τους προηγούμενους προπονητές του. Αυτοί ξέρουν τι υπέφεραν. Και στο κάτω-κάτω δεν τον έθαψαν. Πήγε δανεικός και έπαιξε. Έπαιξε και σκόραρε. Και τώρα στην ομαδάρα μας πετάει φωτιές. Και πούσαι ακόμη, αν ξεχάσει το δεύτερο πρόσωπο του Ιανού.
Γιώργος Σκιάνης
Με αφορμή όλα αυτά και δεδομένου ότι η δουλειά των δημοσιογράφων είναι να ψάχνουν ακόμη και στα σκουπίδια για να βρίσκουν θέματα, από πολλές πλευρές εγείρεται θέμα για τους προηγούμενους προπονητές που δεν εμπιστεύτηκαν τον Κωστάκη. Φυσικά ο πρώτος κρινόμενος είναι ο Βαλβέρδε γιατί η πολύ επιτυχία μας χαλάει εμάς τους έλληνες που είμαστε και λίγο ζουλιάρηδες.
Ήταν πράγματι προκατειλημμένος ο Βαλβέρδε; Ήταν μύωπας ο Ζαρντίμ; Ήταν άσχετος πέρυσι ο Μίτσελ που χρησιμοποιούσε τον Τζιμπούρ που δεν ήταν στα καλύτερά του; Η δική μου γνώμη είναι ότι μήτε ο Βαλβέρδε είναι εμπαθής, μήτε ο Ζαρντίμ στραβός, μήτε ο Μίτσελ μάγειρας. Απλά ο Κώστας είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση.
Ο Μήτρογλου έχει πολύ καλή τεχνική και απίστευτα τελειώματα. Αυτό το τελευταίο είναι που τον έκανε να διακριθεί στην εθνική νέων, να έρθει στον Ολυμπιακό και να ξεκινήσει μια καριέρα που παρά τα πάνω-κάτω, έχει συνολικά ανοδική πορεία. Έχει όμως ο Μήτρογλου και μεγάλα αγωνιστικά ελαττώματα. Υπάρχουν παιχνίδια ή μεγάλα διαστήματα σε παιχνίδια που κυριολεκτικά σου έρχεται να τον σκοτώσεις. Βγαίνει οφσάιντ για πλάκα γιατί είναι στον κόσμο του. Του κάνουν μπαλιά λουκούμι στον κενό χώρο και δεν ξεκινάει καν. Κάνει πάσες αποκλειστικά σε αντιπάλους και κάποιες σε ευαίσθητους και επικίνδυνους χώρους.
Η αρνητική πλευρά του Μήτρογλου είναι πρόβλημα για μια ομάδα σαν τον Γάβρο. Δεν ξενερώνει μόνο τους οπαδούς, ξενερώνει και τον προπονητή και κυρίως τους συμπαίκτες. Όποιος έχει παίξει, έστω και στο προαύλιο του σχολείου, ομαδικό παιχνίδι με καταλαβαίνει.
Το καλό με τον Κωστάρα είναι ότι σιγά-σιγά αποβάλλει τα αρνητικά χαρακτηριστικά του. Υπήρξαν βέβαια και φέτος παιχνίδια που δεν βλεπότανε, όπως με την Παρί, τον Φωκικό και τον Παναιτωλικό. Αλλά το βλέπεις ότι το παλεύει. Προσπαθεί να λειτουργήσει πιο ομαδικά και να περιορίσει τα κενά διαστήματα. Θα πρέπει να προσέξει τον ύπνο του και γενικότερα την ζωή του αλλά και να δουλέψει πάνω στη συγκέντρωσή του. Αν τα βελτιώσει αυτά, θα εκτοξευθεί σε ύψη που ούτε ο ίδιος μπορεί να ονειρευτεί.
Μέχρι τότε, ας είμαστε πιο προσεχτικοί στις κρίσεις για τους προηγούμενους προπονητές του. Αυτοί ξέρουν τι υπέφεραν. Και στο κάτω-κάτω δεν τον έθαψαν. Πήγε δανεικός και έπαιξε. Έπαιξε και σκόραρε. Και τώρα στην ομαδάρα μας πετάει φωτιές. Και πούσαι ακόμη, αν ξεχάσει το δεύτερο πρόσωπο του Ιανού.
Γιώργος Σκιάνης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου