Έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι από εκείνη την εποχή. Ήταν τότε που ο Κωνσταντίνος Παντούλας - τότε απλά Κώστας - είχε αποκληθεί από τον Βασίλη Νούτση - Μπίλη - Θεός. Θεός της ολυμπιακοφροσύνης λόγω της απόλυτης τοποθέτησής του σε όλα τα ζητήματα που αφορούσαν τον Θρύλο.
Ως γνωστόν, απόλυτος είναι μόνον ο Θεός που δημιουργεί σύμπαν και νόμους. Ο Κώστας λοιπόν απεδέχθη τον ορισμό - διορισμό του Μπίλη και οργάνωσε το σύμπαν της ολυμπιακοφροσύνης σε πέντε κατηγορίες, κατεδέχθη δε αυτός, ένας Θεός, έστω και διορισμένος, να καταταγεί σε κατηγορία, πέμπτη φυσικά, μαζί με εκλεκτούς θνητούς, ημίθεους του ολυμπιακού σύμπαντος.
Σε αυτό το Σύμπαν δε μπόρεσα ποτέ να ανέβω την κλίμακα των κατηγοριών λόγω της εγγενούς τάσης για αμφισβήτηση που με χαρακτηρίζει. Παρ' όλα αυτά συναίνεσα στον ορισμό - διορισμό και δέχτηκα άνευ αστερίσκων τον Κώστα σαν Θεό.
Το πρώτο μεγάλο θαύμα του Θεού ήταν να εξαφανιστεί, χωρίς κανείς να το καταλάβει, από το Σύμπαν της ολυμπιακοφροσύνης αφήνοντά το στην τύχη του, χωρίς Θεία Πρόνοια. Το Σύμπαν συνέχισε να υπάρχει, οι κανόνες είχαν μείνει στο συλλογικό ασυνείδητο αλλά είχαν ξεχαστεί στην καθημερινή εφαρμογή, κάτι σαν τις δέκα εντολές του Μωυσή.
Ο Θεός είχε μεταμφιεστεί - κρυφτεί, όπως θέλετε πέστε το, σε Κωνσταντίνο Παντούλα γεωλόγο, κοιτασματολόγο, περιβαλλοντολόγο, υδρογεωλόγο, τεχνικό γεωλόγο, μανιταρολόγο, βοτανολόγο, δραχμολόγο, ΓΑΠολόγο, σαμαροβενιζολόγο και άλλα πολλά, χωρίς πουθενά να αναφέρεται η λέξις Ολυμπιακός.
Και - ώ του δεύτερου θαύματος - εν πομπαίς και εγχόρδοις, Χερουβείμ και Σεραφείμ, έρχεται η Δευτέρα Παρουσία του Θεού, στην ταπεινή ομάδα των "βαμμένων κόκκινων γυαλιών". Ο Θεός είναι πάλι εδώ, οι πέντε κατηγορίες της ολυμπιακοφροσύνης αποκτούν ξανά υπόσταση και μου υπενθυμίζεται ορθώς ότι παραμένω κολλημένος στη πρώτη κατηγορία και αυτό χαριστικώς.
Σεμνά και ταπεινά αναφωνώ προς τον Κωνσταντίνο Παντούλα, πρώην σκέτο Κώστα, "είσαι ο Κύριος μου και ο Θεός μου" και του παραδίδω τα κλειδιά του Ναού των Βαμμένων Κόκκινων Γυαλιών για να κάνει το κήρυγμα της Παρουσίας, Μεγάλη η Χάρις της.
Γιώργος Σκιάνης
Ως γνωστόν, απόλυτος είναι μόνον ο Θεός που δημιουργεί σύμπαν και νόμους. Ο Κώστας λοιπόν απεδέχθη τον ορισμό - διορισμό του Μπίλη και οργάνωσε το σύμπαν της ολυμπιακοφροσύνης σε πέντε κατηγορίες, κατεδέχθη δε αυτός, ένας Θεός, έστω και διορισμένος, να καταταγεί σε κατηγορία, πέμπτη φυσικά, μαζί με εκλεκτούς θνητούς, ημίθεους του ολυμπιακού σύμπαντος.
Σε αυτό το Σύμπαν δε μπόρεσα ποτέ να ανέβω την κλίμακα των κατηγοριών λόγω της εγγενούς τάσης για αμφισβήτηση που με χαρακτηρίζει. Παρ' όλα αυτά συναίνεσα στον ορισμό - διορισμό και δέχτηκα άνευ αστερίσκων τον Κώστα σαν Θεό.
Το πρώτο μεγάλο θαύμα του Θεού ήταν να εξαφανιστεί, χωρίς κανείς να το καταλάβει, από το Σύμπαν της ολυμπιακοφροσύνης αφήνοντά το στην τύχη του, χωρίς Θεία Πρόνοια. Το Σύμπαν συνέχισε να υπάρχει, οι κανόνες είχαν μείνει στο συλλογικό ασυνείδητο αλλά είχαν ξεχαστεί στην καθημερινή εφαρμογή, κάτι σαν τις δέκα εντολές του Μωυσή.
Ο Θεός είχε μεταμφιεστεί - κρυφτεί, όπως θέλετε πέστε το, σε Κωνσταντίνο Παντούλα γεωλόγο, κοιτασματολόγο, περιβαλλοντολόγο, υδρογεωλόγο, τεχνικό γεωλόγο, μανιταρολόγο, βοτανολόγο, δραχμολόγο, ΓΑΠολόγο, σαμαροβενιζολόγο και άλλα πολλά, χωρίς πουθενά να αναφέρεται η λέξις Ολυμπιακός.
Και - ώ του δεύτερου θαύματος - εν πομπαίς και εγχόρδοις, Χερουβείμ και Σεραφείμ, έρχεται η Δευτέρα Παρουσία του Θεού, στην ταπεινή ομάδα των "βαμμένων κόκκινων γυαλιών". Ο Θεός είναι πάλι εδώ, οι πέντε κατηγορίες της ολυμπιακοφροσύνης αποκτούν ξανά υπόσταση και μου υπενθυμίζεται ορθώς ότι παραμένω κολλημένος στη πρώτη κατηγορία και αυτό χαριστικώς.
Σεμνά και ταπεινά αναφωνώ προς τον Κωνσταντίνο Παντούλα, πρώην σκέτο Κώστα, "είσαι ο Κύριος μου και ο Θεός μου" και του παραδίδω τα κλειδιά του Ναού των Βαμμένων Κόκκινων Γυαλιών για να κάνει το κήρυγμα της Παρουσίας, Μεγάλη η Χάρις της.
Γιώργος Σκιάνης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου