Την αμαρτία μου την λέω. Δεν έχω δει καθόλου την Παρί να παίζει και δεν έχω ιδέα από Pro. Συνεπώς είμαι εντελώς αναρμόδιος για να εκφέρω, έστω την γνώμη του φιλάθλου, για το πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί από τον Ολυμπιακό. Μπαίνω όμως στον πειρασμό να εξετάσω με καθαρά λογικά κριτήρια τους βασικούς τρόπους που μπορεί να αντιμετωπιστεί ένα τέτοιο παιχνίδι.
Αν η Παρί μπορεί να παιχτεί στα ίσια, με απαίτηση κατοχής, ψηλά τις γραμμές και έντονη πίεση, δεν χρειάζεται να κουραστούμε : η σύνθεση του αγώνα με την Ξάνθη, με την αναγκαστική αντικατάσταση του Σαλίνο από τον Μανιάτη και τον Σιόβα στη θέση του Μεντζανί φαίνεται ιδανική.
Στην περίπτωση που κριθεί ότι η Παρί δε μπορεί να αντιμετωπιστεί έτσι γιατί είναι σε θέση με καλή κυκλοφορία να διασπάσει την πίεση και να δημιουργήσει καταστάσεις, θα πρέπει να την περιμένεις και να αντεπιτεθείς. Το παιχνίδι αυτό μπορεί να γίνει με δύο τρόπους : στην πρώτη περίπτωση περιμένεις λίγο πιο πίσω και προσπαθείς να κλέψεις και να αντεπιτεθείς με γρήγορη κυκλοφορία, ανεβάζοντας πέντε παίχτες και βρίσκοντας τον αντίπαλο σε ανισορροπία. Στην περίπτωση αυτή, μια σύνθεση με Φουστέρ, Σαβιόλα ή Μήτρογλου και Βάις μπροστά, έχοντας Χολέμπας, Σάμαρη και Μασάντο στο κέντρο φαίνεται συμβατή.
Στη δεύτερη περίπτωση περιμένεις με όλη την ομάδα πίσω από τη μπάλα και προσπαθείς να αντεπιτεθείς με βαθιές μπαλιές σε δυο ταχύτατους κυνηγούς που ξεκινάνε από τα άκρα και αυτός που δεν έχει τη μπάλα συγκλίνει προς το κέντρο. Εδώ χρειάζονται οι Βάις, Κάμπελ μπροστά, με κέντρο ας πούμε Χολέμπας, Σάμαρη, Μασάντο, Γιαταμπαρέ.
Και τώρα στο ζουμί. Καλά όλα αυτά αλλά εδώ έχουμε μια ομάδα που με τη σημερινή της μορφή έχει παίξει μόνο στο πρωτάθλημα Ελλάδας και μόνο με τον πρώτο τρόπο που αναφέραμε. Πόσο εύκολο είναι να προσαρμοστεί αποτελεσματικά σε οποιονδήποτε άλλον τρόπο παιχνιδιού;
Γιώργος Σκιάνης
Αν η Παρί μπορεί να παιχτεί στα ίσια, με απαίτηση κατοχής, ψηλά τις γραμμές και έντονη πίεση, δεν χρειάζεται να κουραστούμε : η σύνθεση του αγώνα με την Ξάνθη, με την αναγκαστική αντικατάσταση του Σαλίνο από τον Μανιάτη και τον Σιόβα στη θέση του Μεντζανί φαίνεται ιδανική.
Στην περίπτωση που κριθεί ότι η Παρί δε μπορεί να αντιμετωπιστεί έτσι γιατί είναι σε θέση με καλή κυκλοφορία να διασπάσει την πίεση και να δημιουργήσει καταστάσεις, θα πρέπει να την περιμένεις και να αντεπιτεθείς. Το παιχνίδι αυτό μπορεί να γίνει με δύο τρόπους : στην πρώτη περίπτωση περιμένεις λίγο πιο πίσω και προσπαθείς να κλέψεις και να αντεπιτεθείς με γρήγορη κυκλοφορία, ανεβάζοντας πέντε παίχτες και βρίσκοντας τον αντίπαλο σε ανισορροπία. Στην περίπτωση αυτή, μια σύνθεση με Φουστέρ, Σαβιόλα ή Μήτρογλου και Βάις μπροστά, έχοντας Χολέμπας, Σάμαρη και Μασάντο στο κέντρο φαίνεται συμβατή.
Στη δεύτερη περίπτωση περιμένεις με όλη την ομάδα πίσω από τη μπάλα και προσπαθείς να αντεπιτεθείς με βαθιές μπαλιές σε δυο ταχύτατους κυνηγούς που ξεκινάνε από τα άκρα και αυτός που δεν έχει τη μπάλα συγκλίνει προς το κέντρο. Εδώ χρειάζονται οι Βάις, Κάμπελ μπροστά, με κέντρο ας πούμε Χολέμπας, Σάμαρη, Μασάντο, Γιαταμπαρέ.
Και τώρα στο ζουμί. Καλά όλα αυτά αλλά εδώ έχουμε μια ομάδα που με τη σημερινή της μορφή έχει παίξει μόνο στο πρωτάθλημα Ελλάδας και μόνο με τον πρώτο τρόπο που αναφέραμε. Πόσο εύκολο είναι να προσαρμοστεί αποτελεσματικά σε οποιονδήποτε άλλον τρόπο παιχνιδιού;
Γιώργος Σκιάνης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου