Η Εθνική ποδοσφαίρου νίκησε χθες δίκαια και θα μπορούσε να νικήσει και πιο άνετα. Παρουσιάστηκε χθες σαφώς καλύτερη απ' ότι με το Λιχτενστάιν, με μεσοεπιθετικούς (Νίνη, Σαμαρά, Μήτρογλου και Σαλπιγγίδη) σαφώς ταχύτερους, ποιοτικότερους και εμπειρότερους από εκείνους του προηγούμενου ματς. Και φυσικά, πιο ορεξάτους.
Ο Μανιάτης αυτή τη φορά ήταν βγαλμένος από τις μεγάλες, προπέρσινες εμφανίσεις του με τον Ολυμπιακό. Έπαιζε στο κέντρο για τρεις αφού ο Κατσουράνης ήταν, όπως πάντα, στατικός και ο Νίνης έπαιζε κοντά στους επιθετικούς.
Η άμυνα γενικά σταθερή με τον Τζαβέλα να κλέβει τις εντυπώσεις, όσο είχε δυνάμεις, με τις συνεργασίες του και κυρίως με τις θαυμάσιες σέντρες του.
Ο Σαμαράς έδωσε, όπως σχεδόν πάντα, άλλη διάσταση στο παιχνίδι της Εθνικής αφού αναλαμβάνει σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα το γρήγορο επιθετικό transition, με την ταχύτητα, την τεχνική και το φοβερό του εκτόπισμα. Δεν πιστεύω να υπερβάλλω ισχυριζόμενος ότι πρόκειται για τον Ιμπραΐμοβιτς των φτωχών.
Το πιο σημαντικό ήταν ότι η Εθνική, κυρίως στο πρώτο ημίχρονο, είχε ψηλά και κοντά τις γραμμές, πιέζοντας σωστά και βάζοντας δύσκολα σε μια ομάδα που έπαιζε μαζική άμυνα. Το ότι δεν προηγηθήκαμε στο ημίχρονο οφείλεται στην ατυχία που συχνά δημιουργεί άγχος και το πληρώνεις ακριβά στην εξέλιξη του παιχνιδιού. Ειδικά ο Μήτρογλου που ήταν μέσα σχεδόν σε όλες τις φάσεις για γκολ, ήρθε με κεκτημένη γκαντεμιά από τον προηγούμενο αγώνα.
Τέλος πάντων, στο δεύτερο ημίχρονο σκοράραμε με εκείνη την υπέροχη μπαλιά του Σαμαρά και το έξοχο τελείωμα του Σαλπιγγίδη. Και μετά στοπ. Είναι το χούι που λέμε. Το έχει και ο γαύρος, ακόμη και στο ελληνικό πρωτάθλημα. Είσαι καλύτερη ομάδα, βγάζεις από πάνω σου το άγχος του γκολ κι έχεις την ευκαιρία να καθαρίσεις τη μπουγάδα. Κι αντί να βάλεις δεύτερο, αρχίζεις το τσούκου - τσούκου, υποχωρείς και στο τέλος τους αφήνεις να δημιουργήσουν καταστάσεις και να σου κλέψουν αυτό που δεν δικαιούνται. Αυτό δεν είναι κούραση. Είναι νοοτροπία.
Εδώ όμως πρέπει να επέμβει και ο προπονητής. Δώσε ρε φίλε με τις αλλαγές το στίγμα ότι πας να τους σκοτώσεις. Βάλε τον φορμαρισμένο Φεφατζίδη να τους προβληματίσει και όχι τον Χριστοδουλόπουλο για να κυκλοφορήσει απλά. Πέντε λεπτά μπήκε ο κοντός και δημιούργησε αμέσως κατάσταση. Και μη μου πείτε ότι ήταν τυχαίο. Σε όλα τα φιλικά του Θρύλου ήταν σούπερ. Μόλις έκανε μια σπουδαία μεταγραφή που την ήθελε πολύ. Τι περιμένεις για να τον βάλεις και να βγάλει μάτια;
Όπως λέει κι ο Λογαράς, όλοι οι άνθρωποι τρώνε κολλήματα. Δεν εξαιρούνται οι προπονητές. Εδώ όμως δεν πρόκειται για κόλλημα. Πρόκειται για νοοτροπία, φιλοσοφία και στάση ζωής. Ο Σάντος είναι συντηρητικός και όσο βρίσκεται στο τιμόνι και φέρνει αποτελέσματα, έστω 1-0, θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε μ' αυτό.
Γιώργος Σκιάνης
Ο Μανιάτης αυτή τη φορά ήταν βγαλμένος από τις μεγάλες, προπέρσινες εμφανίσεις του με τον Ολυμπιακό. Έπαιζε στο κέντρο για τρεις αφού ο Κατσουράνης ήταν, όπως πάντα, στατικός και ο Νίνης έπαιζε κοντά στους επιθετικούς.
Η άμυνα γενικά σταθερή με τον Τζαβέλα να κλέβει τις εντυπώσεις, όσο είχε δυνάμεις, με τις συνεργασίες του και κυρίως με τις θαυμάσιες σέντρες του.
Ο Σαμαράς έδωσε, όπως σχεδόν πάντα, άλλη διάσταση στο παιχνίδι της Εθνικής αφού αναλαμβάνει σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα το γρήγορο επιθετικό transition, με την ταχύτητα, την τεχνική και το φοβερό του εκτόπισμα. Δεν πιστεύω να υπερβάλλω ισχυριζόμενος ότι πρόκειται για τον Ιμπραΐμοβιτς των φτωχών.
Το πιο σημαντικό ήταν ότι η Εθνική, κυρίως στο πρώτο ημίχρονο, είχε ψηλά και κοντά τις γραμμές, πιέζοντας σωστά και βάζοντας δύσκολα σε μια ομάδα που έπαιζε μαζική άμυνα. Το ότι δεν προηγηθήκαμε στο ημίχρονο οφείλεται στην ατυχία που συχνά δημιουργεί άγχος και το πληρώνεις ακριβά στην εξέλιξη του παιχνιδιού. Ειδικά ο Μήτρογλου που ήταν μέσα σχεδόν σε όλες τις φάσεις για γκολ, ήρθε με κεκτημένη γκαντεμιά από τον προηγούμενο αγώνα.
Τέλος πάντων, στο δεύτερο ημίχρονο σκοράραμε με εκείνη την υπέροχη μπαλιά του Σαμαρά και το έξοχο τελείωμα του Σαλπιγγίδη. Και μετά στοπ. Είναι το χούι που λέμε. Το έχει και ο γαύρος, ακόμη και στο ελληνικό πρωτάθλημα. Είσαι καλύτερη ομάδα, βγάζεις από πάνω σου το άγχος του γκολ κι έχεις την ευκαιρία να καθαρίσεις τη μπουγάδα. Κι αντί να βάλεις δεύτερο, αρχίζεις το τσούκου - τσούκου, υποχωρείς και στο τέλος τους αφήνεις να δημιουργήσουν καταστάσεις και να σου κλέψουν αυτό που δεν δικαιούνται. Αυτό δεν είναι κούραση. Είναι νοοτροπία.
Εδώ όμως πρέπει να επέμβει και ο προπονητής. Δώσε ρε φίλε με τις αλλαγές το στίγμα ότι πας να τους σκοτώσεις. Βάλε τον φορμαρισμένο Φεφατζίδη να τους προβληματίσει και όχι τον Χριστοδουλόπουλο για να κυκλοφορήσει απλά. Πέντε λεπτά μπήκε ο κοντός και δημιούργησε αμέσως κατάσταση. Και μη μου πείτε ότι ήταν τυχαίο. Σε όλα τα φιλικά του Θρύλου ήταν σούπερ. Μόλις έκανε μια σπουδαία μεταγραφή που την ήθελε πολύ. Τι περιμένεις για να τον βάλεις και να βγάλει μάτια;
Όπως λέει κι ο Λογαράς, όλοι οι άνθρωποι τρώνε κολλήματα. Δεν εξαιρούνται οι προπονητές. Εδώ όμως δεν πρόκειται για κόλλημα. Πρόκειται για νοοτροπία, φιλοσοφία και στάση ζωής. Ο Σάντος είναι συντηρητικός και όσο βρίσκεται στο τιμόνι και φέρνει αποτελέσματα, έστω 1-0, θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε μ' αυτό.
Γιώργος Σκιάνης
Επειδή πάνω - κάτω τα ίδια θα έγραφα και εγώ και για τον αγώνα και για την νοοτροπία μόνο μια παρατήρηση. Στο πρώτο ημίχρονο ο Νίνης είναι πολύ καλός αλλά υπάρχει Νίνης σε όλο το δεύτερο ημίχρονο ; Εκτός του ότι είναι αόρατος ,δύο φορές ακούμπησε την μπάλα και την έχασε. Αυτή η αλλαγή με τον Φέτφατζίδη έπρεπε να έχει γίνει στο 60ο λεπτό.
ΑπάντησηΔιαγραφή