Καλά για ΑΕΚτζήδες και Παναθηναϊκούς δεν το συζητάμε. Αυτοί έχουν πέσει στο λάκκο των λεόντων σαν τον Δανιήλ αλλά πού και πού βγάζουν το κεφάλι έξω με την ελπίδα ότι θα δουν κάποιο στραβοπάτημα του Γαύρου και θα χαρούν!
Ας έρθουμε όμως στα δικά μας. Είσαι γαύρος. Μια παρηγοριά έχεις στα μαύρα χρόνια της κρίσης, να βλέπεις την ομάδα σου. Κι αυτό όμως δε μπορείς να το χαρείς. Τσακώνεσαι με τη γυναίκα σου που κάθε έξοδο δικό σου το θεωρεί πολυτέλεια ενώ τα δικά της τα βαφτίζει ανάγκες και βάζεις NOVA. Έλα όμως που το κύπελλο το δείχνει ο ΟΤΕ! Λες, δεν πειράζει, θα θυσιάσω τρία ευρώ να πάω στο καφενείο, να γλιτώσω για δυο ώρες και από τη μουρμούρα της κυράς μου.
Πας λοιπόν στο καφενείο. Μαζεύεται κόσμος και λαός, βάζελος κι ο ιδιοκτήτης, μιλάει κάθε πικραμένος, κάθε καταπιεσμένος περισσότερο κι από σένα στο σπίτι, σου γίνονται τα άντερα κόμπος, φεύγεις με πονοκέφαλο και θυμάσαι το αντικαταθλιπτικό που δεν πήρες το πρωί.
Αλλάζεις ταχτική. Λες θα πάω σε μια καφετέρια με λίγο κόσμο, μικρή τηλεόραση και χωρίς ήχο, κομμάτια να γίνει, θα γλιτώσω τουλάχιστον τις παπαριές.
Δυο μπαρμπάδες κάθονται μπροστά σου, ελπίζεις νάναι χήροι ή χωρισμένοι, νάχουν βρει την υγειά τους. Αμ δε! Κάνα δεκάλεπτο πριν ξεκινήσει το παιχνίδι αρχίζουν για τον άσχετο τον Μίτσελ, τα παλτά που κουβαλήσανε, τον άχρηστο τον Τσόρι, τον παιχταρά τον Φετφατζίδη που τον φάγανε, δεν υπάρχει σχέδιο, δεν υπάρχει σύστημα λένε, λένε, λένε...
Ξεκινάει το παιχνίδι, μπαίνουν δυο γκολ σε οχτώ λεπτά, λες θα ησυχάσουνε. Αμ δε! Δεν ήρθαν για να δούνε ούτε δύο ούτε δώδεκα γκολ, ήρθαν να γκρινιάξουν και θα γκρινιάξουν. Άντε πάλι το σφίξιμο στο στομάχι, μια παράλογη επιθυμία να βάζουμε γκολ σε κάθε κατεβασιά μήπως και σταματήσουνε, να μη γίνει λάθος ούτε σε μία πάσα, προσπαθείς να μπεις στο μυαλό τους, τι θέλουν επιτέλους και τρελαίνεσαι.
Κάνεις υπομονή, τελειώνει το παιχνίδι, πληρώνεις, σηκώνεσαι και φεύγεις. Βρίζεις μέσα σου τον Λογαρά που σε τέτοιες κρίσιμες ώρες την αράζει στο εξοχικό και χάνουμε την ευκαιρία να δούμε το ματς στο σπίτι της κόρης του και σέρνεις τα βήματά σου για το σπίτι για να συνεχίσεις να ακούς τον εξάψαλμο. Η μόνη διαφορά είναι ότι εκεί δεν φταίει ο Μίτσελ, εκεί φταις εσύ.
Γιώργος Σκιάνης
Ας έρθουμε όμως στα δικά μας. Είσαι γαύρος. Μια παρηγοριά έχεις στα μαύρα χρόνια της κρίσης, να βλέπεις την ομάδα σου. Κι αυτό όμως δε μπορείς να το χαρείς. Τσακώνεσαι με τη γυναίκα σου που κάθε έξοδο δικό σου το θεωρεί πολυτέλεια ενώ τα δικά της τα βαφτίζει ανάγκες και βάζεις NOVA. Έλα όμως που το κύπελλο το δείχνει ο ΟΤΕ! Λες, δεν πειράζει, θα θυσιάσω τρία ευρώ να πάω στο καφενείο, να γλιτώσω για δυο ώρες και από τη μουρμούρα της κυράς μου.
Πας λοιπόν στο καφενείο. Μαζεύεται κόσμος και λαός, βάζελος κι ο ιδιοκτήτης, μιλάει κάθε πικραμένος, κάθε καταπιεσμένος περισσότερο κι από σένα στο σπίτι, σου γίνονται τα άντερα κόμπος, φεύγεις με πονοκέφαλο και θυμάσαι το αντικαταθλιπτικό που δεν πήρες το πρωί.
Αλλάζεις ταχτική. Λες θα πάω σε μια καφετέρια με λίγο κόσμο, μικρή τηλεόραση και χωρίς ήχο, κομμάτια να γίνει, θα γλιτώσω τουλάχιστον τις παπαριές.
Δυο μπαρμπάδες κάθονται μπροστά σου, ελπίζεις νάναι χήροι ή χωρισμένοι, νάχουν βρει την υγειά τους. Αμ δε! Κάνα δεκάλεπτο πριν ξεκινήσει το παιχνίδι αρχίζουν για τον άσχετο τον Μίτσελ, τα παλτά που κουβαλήσανε, τον άχρηστο τον Τσόρι, τον παιχταρά τον Φετφατζίδη που τον φάγανε, δεν υπάρχει σχέδιο, δεν υπάρχει σύστημα λένε, λένε, λένε...
Ξεκινάει το παιχνίδι, μπαίνουν δυο γκολ σε οχτώ λεπτά, λες θα ησυχάσουνε. Αμ δε! Δεν ήρθαν για να δούνε ούτε δύο ούτε δώδεκα γκολ, ήρθαν να γκρινιάξουν και θα γκρινιάξουν. Άντε πάλι το σφίξιμο στο στομάχι, μια παράλογη επιθυμία να βάζουμε γκολ σε κάθε κατεβασιά μήπως και σταματήσουνε, να μη γίνει λάθος ούτε σε μία πάσα, προσπαθείς να μπεις στο μυαλό τους, τι θέλουν επιτέλους και τρελαίνεσαι.
Κάνεις υπομονή, τελειώνει το παιχνίδι, πληρώνεις, σηκώνεσαι και φεύγεις. Βρίζεις μέσα σου τον Λογαρά που σε τέτοιες κρίσιμες ώρες την αράζει στο εξοχικό και χάνουμε την ευκαιρία να δούμε το ματς στο σπίτι της κόρης του και σέρνεις τα βήματά σου για το σπίτι για να συνεχίσεις να ακούς τον εξάψαλμο. Η μόνη διαφορά είναι ότι εκεί δεν φταίει ο Μίτσελ, εκεί φταις εσύ.
Γιώργος Σκιάνης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου