Εψές συνέβη κάτι σπάνιο για τα δεδομένα των οπαδών του Ολυμπιακού. Χειροκρότησαν την ομάδα μετά από μια βαριά ήττα. Αξιοσημείωτη και απρόσμενη συνέπεια από πλευράς φιλάθλων που ζητούσαν επίμονα ωραία και επιθετική μπάλα απέναντι σε μεγάλο αντίπαλο. Την είδαν με το παραπάνω στο πρώτο ημίχρονο. Αλλά;
Η ιστορία έγραψε 1-4 και θα μπορούσε να ήταν ακόμη χειρότερα.
Στη συνείδηση τη δική μου, όταν συμμετέχεις σε μια τέτοια διοργάνωση είναι σα να βρίσκεσαι σε έναν ειρηνικό πόλεμο. Δεν είναι καλλιτεχνικό πατινάζ ούτε συγχρονισμένη κολύμβηση. Μακράν πρώτο ζητούμενο είναι το αποτέλεσμα και εκείνο που μετράει για να το πάρεις είναι η σωστή στρατηγική και η ταχτική.
Ο Ζοράν είχε δίκιο. Ο πρωτάρης Μίτσελ συμπεριφέρθηκε σαν τον πρωτάρη Σόλιντ και τον επίσης πρωτάρη Προτάσοφ. Αφελώς. Και διακινδύνεψε ακόμη μεγαλύτερο σκορ που θα του άνοιγε διάπλατα την πόρτα της εξόδου μετά από ένα θερμότατο χειροκρότημα, εκείνο του πρώτου ημιχρόνου.
Ο "λίγος" Ζαρντίμ, με ένα εμφανέστατα χειρότερο ρόστερ, επέλεξε πέρυσι να βασιστεί στους πιο έμπειρους παίχτες και να φυλάξει κάποια καλά διαστήματα, κυρίως προς το τέλος, χτυπώντας αντάρτικα, σαν την κόμπρα. Και μάζεψε εννέα βαθμουλάκια που δε με χάλασαν καθόλου, ούτε πιστεύω το ταμείο, αγωνιστικό και οικονομικό, της ομάδας. Ο Σόλιντ και ο Προτάσοφ, με ωραία μπάλα, μάζευαν τέσσερα και πέντε.
Ο χθεσινός Ολυμπιακός έπαιξε ένα από τα καλύτερα ευρωπαϊκά του ημίχρονα. Η Παρί με λίγη τύχη διαχειρίστηκε την πίεση χωρίς να κουραστεί και άντεξε. Και στο δεύτερο ημίχρονο μας έβαλε στα σχοινιά. Ο Ολυμπιακός είχε αδειάσει τελείως. Οι παίχτες από κει που πήγαιναν πρώτοι στη μπάλα και κέρδιζαν όλες τις κόντρες, σερνόντουσαν σα μελλοθάνατοι και έχαναν το τόπι μέσα από τα πόδια τους σαν παιδάκια του νηπιαγωγείου. Από κει που ήταν σχεδόν αλάνθαστοι στις πάσες, σε μια ποιοτική και γρήγορη ανάπτυξη, έκαναν συνέχεια λάθη, χωρίς πίεση, στα λίγα μέτρα και σε πολύ ευαίσθητους χώρους. Ήταν ένα ημίχρονο αλά φιλικό με Λίβερπουλ.
Θα σταθώ σε ένα πράγμα που μπορεί να μας στοιχίσει, όχι με Παρί αλλά και με Άντερλεχτ και με Ατρόμητο. Δεν είναι πράγμα αυτό, να τρως σε τέσσερα-πέντε κόρνερ, στο δεύτερο ημίχρονο, τρία γκολ, τα δύο πανομοιότυπα από τον ίδιο παίχτη. Θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι της Ευρώπης.
Για παίχτες θα επισημάνω μόνο λίγα πράγματα αφού κατά τα άλλα, στο πρώτο ημίχρονο ήταν σχεδόν όλοι άψογοι ενώ στο δεύτερο κατέρρευσαν.
Μακράν χειρότερος ο Μήτρογλου, όχι γιατί δεν σκόραρε ή δεν απείλησε καθόλου αλλά γιατί ήταν απίστευτα βαρύς, σα να μην είχε κοιμηθεί καθόλου το βράδυ. Έβγαινε οφσάιντ για πλάκα, ξεκίναγε να τρέξει λες και τον είχαν δεμένο και στο δεύτερο ημίχρονο έδωσε τουλάχιστον τρεις πάσες λάθος σε χώρο που ήταν κίνδυνος-θάνατος.
Ο Σάμαρης ήταν η τραγική φιγούρα. Έκανε ένα εκπληκτικό πρώτο ημίχρονο, όντας ο καλύτερος ενώ στο δεύτερο τούβαλε δυο γκολ στα κόρνερ ο παίχτης του, έκανε το πέναλτι και έδωσε μια λάθος πάσα έξω από την περιοχή, στα τρία μέτρα που ήτανε μισό γκολ.
Και κάτι ακόμη. Άλλη μια στενόχωρη διαπίστωση από το χθεσινό παιχνίδι. Κρίμα που αυτόν τον τερματοφύλακα θα τον χάσουμε του χρόνου.
Γιώργος Σκιάνης
Η ιστορία έγραψε 1-4 και θα μπορούσε να ήταν ακόμη χειρότερα.
Στη συνείδηση τη δική μου, όταν συμμετέχεις σε μια τέτοια διοργάνωση είναι σα να βρίσκεσαι σε έναν ειρηνικό πόλεμο. Δεν είναι καλλιτεχνικό πατινάζ ούτε συγχρονισμένη κολύμβηση. Μακράν πρώτο ζητούμενο είναι το αποτέλεσμα και εκείνο που μετράει για να το πάρεις είναι η σωστή στρατηγική και η ταχτική.
Ο Ζοράν είχε δίκιο. Ο πρωτάρης Μίτσελ συμπεριφέρθηκε σαν τον πρωτάρη Σόλιντ και τον επίσης πρωτάρη Προτάσοφ. Αφελώς. Και διακινδύνεψε ακόμη μεγαλύτερο σκορ που θα του άνοιγε διάπλατα την πόρτα της εξόδου μετά από ένα θερμότατο χειροκρότημα, εκείνο του πρώτου ημιχρόνου.
Ο "λίγος" Ζαρντίμ, με ένα εμφανέστατα χειρότερο ρόστερ, επέλεξε πέρυσι να βασιστεί στους πιο έμπειρους παίχτες και να φυλάξει κάποια καλά διαστήματα, κυρίως προς το τέλος, χτυπώντας αντάρτικα, σαν την κόμπρα. Και μάζεψε εννέα βαθμουλάκια που δε με χάλασαν καθόλου, ούτε πιστεύω το ταμείο, αγωνιστικό και οικονομικό, της ομάδας. Ο Σόλιντ και ο Προτάσοφ, με ωραία μπάλα, μάζευαν τέσσερα και πέντε.
Ο χθεσινός Ολυμπιακός έπαιξε ένα από τα καλύτερα ευρωπαϊκά του ημίχρονα. Η Παρί με λίγη τύχη διαχειρίστηκε την πίεση χωρίς να κουραστεί και άντεξε. Και στο δεύτερο ημίχρονο μας έβαλε στα σχοινιά. Ο Ολυμπιακός είχε αδειάσει τελείως. Οι παίχτες από κει που πήγαιναν πρώτοι στη μπάλα και κέρδιζαν όλες τις κόντρες, σερνόντουσαν σα μελλοθάνατοι και έχαναν το τόπι μέσα από τα πόδια τους σαν παιδάκια του νηπιαγωγείου. Από κει που ήταν σχεδόν αλάνθαστοι στις πάσες, σε μια ποιοτική και γρήγορη ανάπτυξη, έκαναν συνέχεια λάθη, χωρίς πίεση, στα λίγα μέτρα και σε πολύ ευαίσθητους χώρους. Ήταν ένα ημίχρονο αλά φιλικό με Λίβερπουλ.
Θα σταθώ σε ένα πράγμα που μπορεί να μας στοιχίσει, όχι με Παρί αλλά και με Άντερλεχτ και με Ατρόμητο. Δεν είναι πράγμα αυτό, να τρως σε τέσσερα-πέντε κόρνερ, στο δεύτερο ημίχρονο, τρία γκολ, τα δύο πανομοιότυπα από τον ίδιο παίχτη. Θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι της Ευρώπης.
Για παίχτες θα επισημάνω μόνο λίγα πράγματα αφού κατά τα άλλα, στο πρώτο ημίχρονο ήταν σχεδόν όλοι άψογοι ενώ στο δεύτερο κατέρρευσαν.
Μακράν χειρότερος ο Μήτρογλου, όχι γιατί δεν σκόραρε ή δεν απείλησε καθόλου αλλά γιατί ήταν απίστευτα βαρύς, σα να μην είχε κοιμηθεί καθόλου το βράδυ. Έβγαινε οφσάιντ για πλάκα, ξεκίναγε να τρέξει λες και τον είχαν δεμένο και στο δεύτερο ημίχρονο έδωσε τουλάχιστον τρεις πάσες λάθος σε χώρο που ήταν κίνδυνος-θάνατος.
Ο Σάμαρης ήταν η τραγική φιγούρα. Έκανε ένα εκπληκτικό πρώτο ημίχρονο, όντας ο καλύτερος ενώ στο δεύτερο τούβαλε δυο γκολ στα κόρνερ ο παίχτης του, έκανε το πέναλτι και έδωσε μια λάθος πάσα έξω από την περιοχή, στα τρία μέτρα που ήτανε μισό γκολ.
Και κάτι ακόμη. Άλλη μια στενόχωρη διαπίστωση από το χθεσινό παιχνίδι. Κρίμα που αυτόν τον τερματοφύλακα θα τον χάσουμε του χρόνου.
Γιώργος Σκιάνης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου