Δευτέρα 9 Σεπτεμβρίου 2013

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Το σχόλιο απευθύνεται κυρίως σε εκείνους που θεωρούν το ποδόσφαιρο ως απασχόληση για απαίδευτους ανθρώπους και βλέπουν μόνο το "φουσκωμένο πετσί που κυνηγάνε εικοσιδύο τρελοί".

Και όμως το ποδόσφαιρο αποτελεί αντικείμενο φιλοσοφικής σκέψης ως συναισθηματικό, αισθητικό, λογικό και φυσικό φαινόμενο. Θα δώσουμε εξηγήσεις με εύγλωττα παραδείγματα.

Το ποδόσφαιρο είναι πηγή μεγάλης χαράς αλλά και μεγάλης λύπης για τον οπαδό. Όταν πρωταρχικό και κύριο θέμα είναι η νίκη, η προσέγγιση του ποδοσφαιρόφιλου είναι καθαρά συναισθηματική. Παράδειγμα η Εθνική Ελλάδας του Ρεχάγκελ. Έδωσε τη μεγαλύτερη χαρά στους έλληνες οπαδούς, χωρίς να παρουσιάσει ενδιαφέρον ποδόσφαιρο για τον ουδέτερο θεατή.

Το ποδόσφαιρο έχει αδιαμφισβήτητη αισθητική διάσταση. Λέμε ότι μια ομάδα παίζει ωραίο ποδόσφαιρο, θεαματικό. Θαυμάζουμε τον τάδε παίχτη σαν καλλιτέχνη της μπάλας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Βραζιλία που παραδοσιακά συναρπάζει τους εραστές του θεαματικού ποδοσφαίρου.

Η λογική διάσταση του ποδοσφαίρου βασίζεται σε αυτό που λέμε επιλογή η αλλιώς, το "λογικό" ποδόσφαιρο είναι αυτό που βασίζεται στις καλύτερες επιλογές και στα λιγότερα λάθη. Θα έλεγα ότι αυτό είναι το παραδοσιακά καλό ιταλικό ποδόσφαιρο.

Συστατικό του ποδοσφαίρου είναι η φυσική δύναμη, η ρωμαλεότης, η ενέργεια. Είναι τα στοιχεία που εξυμνεί ο Νίτσε και που χαρακτηρίζουν το παραδοσιακό γερμανικό ποδόσφαιρο.

Θα μου συγχωρήσετε και έναν προσωπικό επίλογο. Υπάρχει και το ποδόσφαιρο που τα συνδυάζει όλα αυτά. Είναι η Μπαρτσελόνα στα ντουζένια της.

Γιώργος Σκιάνης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου