Δεν είμαι από εκείνους που αγνοούν την σημερινή Εθνική, έχοντας απαυδήσει από το αντιαισθητικό ποδόσφαιρο που παίζει. Έχω τονίσει επανειλημμένως ότι στέκομαι ενεός μπροστά σ' αυτό το θαύμα που συνεχίζεται για χρόνια. Ένα σύνολο που μυρίζει φορμόλη να περπατάει και να κερδίζει.
Το πιο μεγάλο θαύμα όμως είναι άλλο. Παρά το αποκρουστικό θέαμα αυτής της ομάδας, μεγάλο μέρος του κόσμου την ακολουθεί. Το γήπεδο σχεδόν γεμίζει και σήμερα θα γεμίσει. Το ερώτημα είναι πώς και ως πότε θα συμβαίνουν αυτά τα θαυμαστά γεγονότα.
Σήμερα η Ελλάδα διαθέτει μερικούς αξιόπιστους και ποιοτικούς ποδοσφαιριστές, σε κάθε γραμμή.
Ο τερματοφύλακας Καρνέζης είναι καλός με αρνητικό το ότι δεν αγωνίζεται στην ομάδα του. Δεν υπάρχει αμφισβήτηση ότι η θέση του ανήκει δικαιωματικά.
Οι αμυντικοί Τοροσίδης, Χολέμπας, Παπασταθόπουλος, Μανωλάς, Σιόβας είναι πολύ καλοί παίχτες και βρίσκονται σε φόρμα.
Στο κέντρο υπάρχουν δύο τρεχαντήρια με ποιότητα που αποτελούν την ραχοκοκκαλιά ενός Ολυμπιακού που σαρώνει στην Ελλάδα και πάει για πρόκριση στους 16 του CL: Σάμαρης και Μανιάτης λοιπόν. Είναι δυνατόν να παίζουν αντ' αυτών οι Γουλιμήδες Κατσουράνης και Τζιόλης; Να ψάξει ο Σάντος τον τρίτο, το καταλαβαίνω. Τρίτο χαφ σαν τους δύο παιχταράδες του Ολυμπιακού δεν υπάρχει. Αλλά Κατσουράνης και Τζιόλης;
Στην επίθεση η ποιότητα ακούει στα ονόματα Μήτρογλου και Σαμαράς. Εντάξει, νάναι τρίτος ο Σαλπιγγίδης. Από κει και πέρα όμως, δεν έχει θέση ο ακριβοπληρωμένος και φορμαρισμένος Φετφατζίδης της Τζένοα και έχουν τα ρετάλια που έχουν κληθεί; Έλεος.
Η Ελλάδα μπορεί να προκριθεί και μακάρι να προκριθεί. Αυτό όμως που εμφανίζεται στο γήπεδο δεν είναι η εικόνα του ποδοσφαίρου της. Είναι ένα έκτρωμα. Θα μου πείτε, όλη η συζήτηση γίνεται για δύο παίχτες; Βεβαίως, γιατί η ανύπαρκτη ταχύτητα ή καλύτερα η βραδύτητα αυτών των δύο καθορίζει τον τρόπο παιχνιδιού της ομάδας. Τον ρυθμό της, ο Θεός να τον κάνει.
Αγαπητέ Σάντος, οι ουράνιες δυνάμεις να σου δώσουν την πρόκριση. Αλλά ας μας απαλλάξουν από σένα. Ή τουλάχιστον από τα κοπέλια σου.
Γιώργος Σκιάνης
Μια ζωή οι αντιπαλότητες προς τον προπονητή δεν λείπουν. Στο καλύτερο μουντιάλ που θυμάμαι, αυτό του 70 στο Μεξικό, ο τότε τσακωμός του Μίμη Δομάζου με τον προπονητή της Εθνικής μας Νταν Γεωργιάδη, παραμονή του αγώνα (2-2) στο «Καραϊσκάκη» πάλι με Ρουμανία, στέρησε την καλύτερη εθνική ομάδα όλων των εποχών με Δομάζο, Κούδα, Σιδέρη, Οικονομόπουλο, Παπαϊωάννου, Καμάρα, Χάϊτα μεταξύ άλλων, από τη συμμετοχή της στο μουντιάλ εκείνο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτον επαναληπτικό, στη Ρουμανία θέλαμε νίκη για να προκριθούμε αλλά μείναμε στο 1-1. Ο Δομάζος ήταν μιά ομάδα μόνος του αλλά νίκη δεν είδαμε.
http://youtu.be/22FbBAirtGM