Μέχρι το προχθεσινό ματς με τη Μάλαγα, έγραφα με το ζόρι για τον μπασκετικό Ολυμπιακό. Όχι φυσικά γιατί δεν αξίζει η ομάδα αλλά γιατί είχα την πεποίθηση ότι αυτό που βλέπαμε δεν προσφερότανε ακόμη για εξαγωγή συμπερασμάτων σχετικά με την πορεία της ομάδας την εφετινή σεζόν.
Προχθές ένοιωσα ότι είδα κάτι από αυτό που θα βλέπουμε από δω κι εμπρός. Τι άλλαξε; Μα τι άλλο. Είδα τον κανονικό Σπανούλη! Η ομάδα με τον κανονικό Σπανούλη είναι ο Ολυμπιακός των τελευταίων χρόνων. Κάτι σπέσιαλ. Κάτι ξεχωριστό. Η ομάδα χωρίς τον κανονικό Σπανούλη είναι μια πολύ καλή ομάδα σαν τις άλλες πολύ καλές ομάδες.
Δεν αναφέρομαι στην απόδοση του Σπανούλη. Είναι ματς που ο αρχηγός δεν πάει καλά. Είναι όμως εκεί. Όλη η ομάδα παίρνει ενέργεια και σιγουριά από την παρουσία του, ενώ οι αντίπαλοι αμφιβάλλουν ακόμη και όταν προηγούνται με δεκαπέντε. Ο ψυχισμός του Σπανούλη είναι ανεπανάληπτος, είναι το μεγαλείο ενός Ολύμπιου Θεού.
Ε λοιπόν, αυτός ο μοναδικός παίχτης, εμφανίστηκε φέτος, για πρώτη φορά, χθες. Και φυσικά εμφανίστηκε για να μείνει μέχρι τη λήξη των αγωνιστικών υποχρεώσεων, εφόσον είναι γερός και δυνατός.
Ο προχθεσινός θα είναι ο Ολυμπιακός που θα βλέπουμε από δω κι εμπρός. Θα υπάρξουν ματς που θα είναι πολύ καλύτερος, θα είναι κι άλλα που θα παρουσιαστεί χειρότερος. Θα είναι όμως πλήρως αναγνωρίσιμος.
Φυσικά και θα μπουν καινούργια συστήματα και συνεργασίες. Η κατάσταση των παιχτών θα έχει πάνω και κάτω με την ελπίδα και την προσμονή να δικαιωθεί ο σχεδιασμός που θέλει την ομάδα σε φουλ φόρμα όταν κρίνονται οι τίτλοι.
Όσο για τις ανατροπές; Δεν πρόκειται για βίτσιο ούτε για σατανική σύμπτωση. Και δεν είναι κάτι καινούργιο για την ομάδα αυτή η οποία διαχειρίζεται έτσι την ενέργειά της που βγαίνει κυρίως στην άμυνα. Ξεκινάει το παιχνίδι με την πνευματική, ψυχική και φυσική ενέργεια στο 60%. Αν αυτό αρκεί για προβάδισμα έχει καλώς, αν και τότε ακόμη υπάρχει ο κίνδυνος μιας μεγαλύτερης χαλάρωσης που ξαναβάζει τον αντίπαλο στο παιχνίδι, βλέπε Μπάγερν. Αν ο αντίπαλος πάρει κεφάλι, τότε ο συναγερμός χτυπάει μόλις πλησιάζουμε σε διαφορές που δε μπορούν να μαζευτούν και πάει λέγοντας. Συνήθως τα παιχνίδια κρίνονται στο τελευταίο δεκάλεπτο όπου ο Θρύλος είναι απόλυτα συγκεντρωμένος και ο αντίπαλος σαστισμένος.
Σας έδωσα ένα preview και του φετινού έργου. Η πιθανότητα να αλλάξει το σενάριο; Μικρή αλλά υπαρκτή. Ποτέ μην πεις ποτέ.
Γιώργος Σκιάνης
Προχθές ένοιωσα ότι είδα κάτι από αυτό που θα βλέπουμε από δω κι εμπρός. Τι άλλαξε; Μα τι άλλο. Είδα τον κανονικό Σπανούλη! Η ομάδα με τον κανονικό Σπανούλη είναι ο Ολυμπιακός των τελευταίων χρόνων. Κάτι σπέσιαλ. Κάτι ξεχωριστό. Η ομάδα χωρίς τον κανονικό Σπανούλη είναι μια πολύ καλή ομάδα σαν τις άλλες πολύ καλές ομάδες.
Δεν αναφέρομαι στην απόδοση του Σπανούλη. Είναι ματς που ο αρχηγός δεν πάει καλά. Είναι όμως εκεί. Όλη η ομάδα παίρνει ενέργεια και σιγουριά από την παρουσία του, ενώ οι αντίπαλοι αμφιβάλλουν ακόμη και όταν προηγούνται με δεκαπέντε. Ο ψυχισμός του Σπανούλη είναι ανεπανάληπτος, είναι το μεγαλείο ενός Ολύμπιου Θεού.
Ε λοιπόν, αυτός ο μοναδικός παίχτης, εμφανίστηκε φέτος, για πρώτη φορά, χθες. Και φυσικά εμφανίστηκε για να μείνει μέχρι τη λήξη των αγωνιστικών υποχρεώσεων, εφόσον είναι γερός και δυνατός.
Ο προχθεσινός θα είναι ο Ολυμπιακός που θα βλέπουμε από δω κι εμπρός. Θα υπάρξουν ματς που θα είναι πολύ καλύτερος, θα είναι κι άλλα που θα παρουσιαστεί χειρότερος. Θα είναι όμως πλήρως αναγνωρίσιμος.
Φυσικά και θα μπουν καινούργια συστήματα και συνεργασίες. Η κατάσταση των παιχτών θα έχει πάνω και κάτω με την ελπίδα και την προσμονή να δικαιωθεί ο σχεδιασμός που θέλει την ομάδα σε φουλ φόρμα όταν κρίνονται οι τίτλοι.
Όσο για τις ανατροπές; Δεν πρόκειται για βίτσιο ούτε για σατανική σύμπτωση. Και δεν είναι κάτι καινούργιο για την ομάδα αυτή η οποία διαχειρίζεται έτσι την ενέργειά της που βγαίνει κυρίως στην άμυνα. Ξεκινάει το παιχνίδι με την πνευματική, ψυχική και φυσική ενέργεια στο 60%. Αν αυτό αρκεί για προβάδισμα έχει καλώς, αν και τότε ακόμη υπάρχει ο κίνδυνος μιας μεγαλύτερης χαλάρωσης που ξαναβάζει τον αντίπαλο στο παιχνίδι, βλέπε Μπάγερν. Αν ο αντίπαλος πάρει κεφάλι, τότε ο συναγερμός χτυπάει μόλις πλησιάζουμε σε διαφορές που δε μπορούν να μαζευτούν και πάει λέγοντας. Συνήθως τα παιχνίδια κρίνονται στο τελευταίο δεκάλεπτο όπου ο Θρύλος είναι απόλυτα συγκεντρωμένος και ο αντίπαλος σαστισμένος.
Σας έδωσα ένα preview και του φετινού έργου. Η πιθανότητα να αλλάξει το σενάριο; Μικρή αλλά υπαρκτή. Ποτέ μην πεις ποτέ.
Γιώργος Σκιάνης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου