ΤΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ Ο ΜΙΤΣΕΛ

Είναι δύσκολο να είσαι καθημερινός σχολιαστής της ποδοσφαιρικής πραγματικότητας του Ολυμπιακού. Όσο μεγάλος σύλλογος και να είναι ο Θρύλος, όσες δραστηριότητες και άλλα τόσα θέματα κι αν έχει, είναι σχεδόν αδύνατο για έναν καλό επαγγελματία δημοσιογράφο να κάνει κάθε μέρα καίρια σχόλια που να διαφοροποιούνται από τις κοινοτοπίες που γράφονται παντού.

Ο καλύτερος των καλυτέρων στο σχόλιο του ποδοσφαιρικού Ολυμπιακού είναι πέραν πάσης αμφιβολίας ο Κώστας Νικολακόπουλος. Μόνον ένας Λογαράς μπορεί να τον συναγωνιστεί αλλά αυτός δεν είναι επαγγελματίας και γράφει μόνον όταν δεν έχει αγροτικές, κτηνιατρικές, παππουδικές και συζυγικές υποχρεώσεις. Εντάξει, αυτό είναι άλλου παππά ευαγγέλιο. Στο θέμα μας.

Ο Νικολακό γράφει στην εφημερίδα και σε δύο blog κάθε μέρα. Αν υπολογίσεις και τους βιόρυθμους, τα προσωπικά και τα επαγγελματικά προβλήματα και γενικά όλα όσα μας απασχολούν και μας ταλαιπωρούν καθημερινά, είναι θεωρητικά και πρακτικά αδύνατον να είναι πάντα σωστός. Σήμερα είναι λάθος.

Στην ανάρτησή του στο blog του στην gazzetta.gr, αναφέρεται στα συν και πλην του Μίτσελ στο CL. Στα πλην χρεώνει τα κατά τη γνώμη του "πειράματα" του κόουτς. Δεν θα αναφερθώ στα προηγούμενα "πειράματα" αν και έχω σε όλα αντίλογο. Δεν το κάνω γιατί νομίζω ότι αρκεί το τελευταίο ματς με την Παρί για να καταδειχτεί ότι το σχόλιο του Νικολακό είναι τραβηγμένο.

Σε σχόλιό του πριν τον αγώνα είχε γράψει για την ευκαιρία που έπρεπε να δοθεί στο CL στον Κάμπελ, ανεξάρτητα από το "κομπλαρισμένο" πρόσωπο που είχε δείξει σε ένα άλλο ματς ειδικής κρισιμότητας, σε εκείνο με τον Παναθηναϊκό. Έκρινε, ορθώς, ο Νικολακό ότι το ματς με την Παρί είναι το κατάλληλο για το "πείραμα" (πείραμα και δοκιμή είναι πράγματα ταυτόσημα) γιατί δεν είναι οριακό για την πρόκριση. Πράγματι, η ευκαιρία αυτή εδόθη στον Κάμπελ και ο κοσταρικανός αντεπεξήλθε με απόλυτη επιτυχία. "Πείραμα" λοιπόν επιτυχές για το οποίο ο δημοσιογράφος δε λέει κουβέντα.

Πάμε τώρα στο άλλο "πείραμα" : αριστερή πλευρά με Μπονγκ και Χολέμπας. Ο Νικολακό επιλέγει το ματς της Εθνικής με τη Βοσνία όπου ο Χολέμπας έπαιξε μπροστά και χάσαμε. Αυτό όμως δεν ήταν το μοναδικό ματς που ο Χολέμπας έπαιξε μπροστά. Το "τρικ" το χρησιμοποιούσε και ο Ερνέστο, με πίσω τον Μαρκάνο. Φαντάζομαι την αντίρρηση του Νικολακό ότι ο Ερνέστο δεν χρησιμοποιούσε την συνταγή αυτή στην αρχική ενδεκάδα αλλά στην εξέλιξη του παιχνιδιού. Έχει όμως τόση σημασία αυτό;

Ο Μίτσελ θεώρησε ότι η Παρί παίζει πολύ από δεξιά και θεώρησε ότι πρέπει να την θωρακίσει με δύο παίχτες που αμύνονται καλά στη γραμμή. Όπως σχολίασε και ο Νικοπολίδης, ο Φουστέρ αμύνεται καλά στον άξονα, όχι στη γραμμή. Για τον Βάις άστα καλύτερα. Ο Κάμπελ έπαιξε από την άλλη πλευρά. Ποιο δίδυμο λοιπόν κούμπωνε καλύτερα; Το Μπονγκ - Χολέμπας ασφαλώς.

Ο Χολέμπας είναι πολύ καλός και επικίνδυνος επιθετικά και το απέδειξε και στο συγκεκριμένο ματς. Ο Μπονγκ αποκτήθηκε για βασικός αριστερός μπακ και στο ματς που προηγήθηκε, αυτό με τον Πανθρακικό, προσωπικά τον είδα καλό και προέβλεψα την χρησιμοποίηση του διδύμου με την Παρί.
Θα μου πείτε, τότε γιατί έγινε αλλαγή ο Μπονγκ στο ημίχρονο και γύρισε ο Χολέμπας πίσω; Μα για να παίξει ο Βάις και να υπάρξει μια έξτρα λύση για γρήγορες αντεπιθέσεις αφού η ομάδα έχανε. Και για να το καταλάβουμε, στη συνέχεια αντικαταστάθηκε ο καλύτερός μας παίχτης ο Σαλίνο για να γυρίσει στη θέση του ο Μανιάτης και να παίξει ο Τσόρι. Αυτές είναι αλλαγές ταχτικής που γίνονται ανάλογα με την εξέλιξη του παιχνιδιού.

Ατυχές νομίζω το σημερινό σχόλιο του Νικολακό. Ακόμη και οι καλύτεροι έχουν τις κακές τους μέρες.

Γιώργος Σκιάνης

ΠΑΡΙ  -  ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ

Απέναντι σε μια κορυφαία ομάδα της Ευρώπης , και από τις υποψήφιες για τον  τίτλο  ο Ολυμπιακός στάθηκε εξαιρετικά. Όχι μόνο στο δεύτερο ημίχρονο που απέκτησε το πλεονέκτημα του παίκτη παραπάνω αλλά , κυρίως , στο πρώτο ημίχρονο.

Τι αλήθεια είδαμε σε αυτό το ημίχρονο ; Η Παρί έπαιξε ένα παιχνίδι με πολύ υψηλή κατοχή, εξαιρετική κυκλοφορία αλλά με ελάχιστες καλές και επικίνδυνες φάσεις για την άμυνα μας. Το μοναδικό γκολ που πέτυχε ήθελε αρκετά μεγάλη δόση τύχης για να περάσει μέσα από τα πόδια του Μπογκ να αλλάξει λίγο πορεία και να στρωθεί στον τεράστιο Ίμπρα για το 1-0.

Η ομάδα μας με τέλεια τακτική παίζοντας σκυλίσια άμυνα προσπάθησε να εκμεταλλευτεί τις φορές που αποκτούσε την  κατοχή με πολύ γρήγορες επιθέσεις . Το πέτυχε αυτό καλύτερα από κάθε άλλο παιχνίδι με   την δημιουργία 3-4 εξαιρετικών ευκαιριών και κερδίζοντας πολλά στημένα που όμως δεν απέφεραν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Η ατομική απόδοση των παικτών έφτασε σε πολύ υψηλά επίπεδα . Το κυριότερο είναι ότι μετά το γρήγορο γκολ , οι παίκτες μας συνέχισαν με πάθος και ενθουσιασμό το παιχνίδι και δεν πανικοβλήθηκαν.

 Από τους παίκτες μας θα σχολιάσω δύο . Τον εκπληκτικό Σαλίνο , για να ευλογήσω και τα γένια μου για αυτά που έγραφα το καλοκαίρι όταν οι μεγαλοδημοσιογράφοι τον έβλεπαν  πολύ soft αμυντικό και φαβορί για τον πάγκο , και στον Σάμαρη . Τα περισσότερα άρθρα για παίκτη του Ολυμπιακού την εφετεινή χρονιά ,μετά φυσικά από τον super  Μήτρογλου, έχουν γραφτεί για αυτό το νέο παιδί που ήρθε από το πουθενά και κέρδισε με την αξία του την φανέλα του βασικού στην ομάδα. Εχθές από τρεξίματα και πάθος τα πήγε πάλι εξαιρετικά. Κατά την γνώμη μου όμως είχε προετοιμάσει με το μυαλό του ένα παιχνίδι που δεν ταίριαζε στους χθεσινούς αντιπάλους μας. Όταν αποκτούσε την μπάλα προσπαθούσε να κάνει την  “ κάτι παραπάνω ποιοτική ενέργεια ” με αποτέλεσμα να χάνει έναν χρόνο και να βρίσκεται σε δύσκολη θέση . Αυτό το διόρθωσε αρκετά στο δεύτερο ημίχρονο και επειδή μας έχει δείξει ότι δουλεύει πολύ με το μυαλό του είμαι βέβαιος ότι δεν θα το επαναλάβει.

Στο δεύτερο ημίχρονο όταν αποκτήσαμε το πλεονέκτημα του παίκτη παραπάνω βελτιώσαμε την κατοχή αλλά αυτό δεν μεταφράστηκε σε περισσότερες ευκαιρίες διότι η Παρί έκλεισε τους χώρους που μας επέτρεπαν στο ημίχρονο τις γρήγορες επιθέσεις . Κερδίσαμε πολλά στημένα χωρίς να τα αξιοποιήσουμε , εκτός βέβαια από το γκολ που βάλαμε. Η αλλαγή του Ίμπρα νομίζω ότι έδωσε την ευκαιρία στην αμυντική δυάδα να ανακουφιστεί  αλλά και να χαλαρώσει λίγο, που ίσως μας στοίχισε και το δεύτερο γκολ . Βέβαια το παιχνίδι με τον υψηλό ρυθμό που είχε στέρεψε από δυνάμεις τους παίκτες με την προφανή επίπτωση των αργών επισττροφών  και άμβλυνε την συγκέντρωσή τους  στα τελευταία λεπτά .

Τι να πω για τον Μίτσελ ; Παντού παίρνει 10 με τόνο ! Στο διάβασμα της αντίπαλης ομάδας, στο στήσιμο της ομάδας μας , στην τακτική , στην διαχείρηση του παιχνιδιού  και  στην ψυχολογική προετοιμασία  ενός τρομερά δύσκολου παιχνιδιού. Τον συγκρίνω με εκείνο τον Μίτσελ που μόλις είχε έρθει στην ομάδα στα παιχνίδια με την Λεβάντε και νομίζω ότι πρόκειται για διαφορετικό άνθρωπο .

Όλα καλά λοιπόν παρά την ήττα εκτός από δύο πολύ δυσάρεστα .  Αναφέρομαι στον τραυματισμό του Μήτρογλου που το θεωρώ πολύ μεγάλο πλήγμα για την ομάδα αλλά και στην απουσία του Μανιάτη , του καλύτερου κατά την γνώμη μου παίκτη του χθεσινού παιχνιδιού, από το μεγάλο παιχνίδι με την Άντερλεχτ.

Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ ΜΙΤΣΕΛ ΚΑΙ Η ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΚΤΩΝ

Όταν πρόκειται να σχολιάσω ένα παιχνίδι, επικεντρώνομαι σε αυτό που μου φαίνεται κυρίαρχο και σημαντικό είτε από θετική είτε από αρνητική άποψη. Στο χθεσινό παιχνίδι με την Παρί, το σημαντικό για μένα ήταν η θρησκευτική προσήλωση των παικτών του Ολυμπιακού στο πλάνο που είχε σχεδιάσει ο προπονητής τους, ειδικά στο πρώτο ημίχρονο.

Η Παρί έδειξε και χθες ότι είναι ομαδάρα και όχι μόνο άθροισμα ποιοτικών και ακριβοπληρωμένων παικτών. Στο πρώτο ημίχρονο είχε εκπληκτική κυκλοφορία και συντριπτική κατοχή μπάλας. Παρ' όλα αυτά, ο αμυνόμενος Θρύλος είχε περισσότερες τελικές. Αυτό οφείλεται στην εξαιρετική συνολική αμυντική προσπάθεια και στη γρήγορη και ακριβή αξιοποίηση των κερδισμένων μπαλών, όταν ο αντίπαλος είχε ανεβάσει πολλούς παίκτες στην επίθεση. Αυτός είναι ένας τομέας που σε προηγούμενα παιχνίδια του CL δεν είχε πάρει καλό βαθμό η ομάδα μας. Κερδίζαμε αρκετές μπάλες από κλεψίματα αλλά τις αξιοποιούσαμε σε πολύ μικρό ποσοστό.

Ένας άλλος τομέας που δείχνει την πιστή τήρηση του πλάνου είναι η αποφυγή των εις βάρος μας στημένων. Δώσαμε λίγα κόρνερ και φάουλ σε επικίνδυνες θέσεις διότι γνωρίζαμε την ικανότητα της Παρί σε αυτές τις φάσεις.

Η πιστή εφαρμογή του πλάνου δείχνει με τρόπο αδιαμφισβήτητο ότι ο Μίτσελ χαίρει της πλήρους και άνευ αστερίσκων εμπιστοσύνης των παικτών του, πράγμα που είναι το άλφα και το ωμέγα σε μια ομάδα.

Σε ότι αφορά την απόδοση των παικτών θα πρέπει να επισημάνουμε ότι όλοι ήταν αποφασισμένοι να ανταποκριθούν στο ρόλο τους. Θέλω να κάνω ιδιαίτερη μνεία για τον Σαλίνο που αποδεικνύεται μπακ πολύ υψηλού επιπέδου. Απροσπέλαστος, δυνατός, ταχύτατος, αλτικός, ξέρει μπάλα, συνεργάζεται καλά και κυρίως μάχεται, δίνοντας το παράδειγμα και στους συμπαίχτες του.

Γενικά πάντως δεν πρέπει να έχουμε παράπονο. Αυτή η ομάδα, από τον προπονητή μέχρι τον τερματοφύλακα, απαρτίζεται από μαχητές. Για να θυμηθούμε και λίγο τον μπαρμπα - Νίκο, δεν είμαστε τιτίκες. Γι αυτό και η πρόκριση θα γίνει δική μας.

Γιώργος Σκιάνης

Ο ΜΕΤΖΑΝΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΩΤΟΣ

Άδοξα λήγει η περιπέτεια του αλγερινού στο λιμάνι. Στην πραγματικότητα ποτέ δεν θα μάθουμε την αληθινή του αξία, όσο και αν το λίγο που έπαιξε δεν μας έπεισε. Γενικά πάντως υπάρχει ένα θέμα με τους ξένους σέντερ μπακ που έρχονται στον Ολυμπιακό, από την εποχή ακόμη των ελληνοποιήσεων.

Θα θυμίσω σύντομα μερικές περιπτώσεις. Ο Ρολάν Κουρμπίς, αν και ήρθε σαν μεγάλο ταλέντο από την Γαλλία, δεν έπαιξε ποτέ στην ομάδα. Γύρισε στην πατρίδα του όπου διακρίθηκε και έγινε και καλός προπονητής. Ο μεγάλος Περσίδης ήρθε από την Ραπίντ Βιέννης σαν σπουδαίο σέντερ μπακ αλλά δεν σταδιοδρόμησε σε αυτή την θέση λόγω της ύπαρξης του δυνατού ελληνικού δίδυμου Σιώκου - Γκλέζου. Ο Περσίδης έπαιξε τελικά αμυντικό χαφ όπου διέπρεψε.

Στη σύγχρονη εποχή, ο Μπερμούδες, "το σώμα", el padron, ο τριπλομάσελος αρχηγός της Μπόκα ήρθε, τα πήρε και δεν ακούμπησε. Ο πανύψηλος μαροκινός Ουαντού ήρθε και έφυγε σχεδόν αμέσως με ψυχολογικά προβλήματα. Ο πολύ αγαπητός στους γαύρους Μοντέστο έπαιξε ελάχιστα σαν σέντερ μπακ. Αντίθετα, διακρίθηκε ιδιαίτερα σαν αμυντικό χαφ. Ο Κοντρέρας που είχε καταπλήξει στον ΠΑΟΚ, έπαιξε μια χρονιά, πρόσφερε λίγα πράγματα και έλυσε το συμβόλαιό του.

Οι δύο παιχταράδες που άφησαν εποχή και αποτελούν εξαίρεση σε αυτή τη σειρά των αποτυχιών ήταν ο Νοβοσέλατς των αρχών της δεκαετίας του '80 και ο τεράστιος Μέλμπεργκ. Πρόσφερε αρκετά πράγματα ως αξιόπιστη εναλλακτική λύση και ο Ζεβλάκοφ που έπαιζε και στα άκρα. Άλλος ένας παίχτης που έπαιζε και στα άκρα, ο Μαρκάνο, άφησε πολύ καλές αναμνήσεις σαν αριστερό μπακ και όχι σαν κεντρικός αμυντικός. Ο χρυσοπληρωμένος Ραούλ Μπράβο ήρθε και σαν κεντρικός αμυντικός αλλά δεν έπαιξε εκεί σχεδόν καθόλου. Ο Ντρασένα ήρθε νεαρός σαν δανεικός, δεν έβγαλε μάτια και δεν τον κράτησε η ομάδα και αργότερα έπαιξε καλά στην Φενέρ Μπαξέ και στην εθνική Βραζιλίας.

Είναι νομίζω φανερό ότι το να πιάσει ξένος σέντερ μπακ στον Θρύλο είναι εξαιρετικά δύσκολο. Ο λόγος, κατά την άποψή μου, είναι ότι σε αυτή τη θέση υπάρχουν πολύ καλοί έλληνες ποδοσφαιριστές ενώ στις άλλες θέσεις που απαιτείται ακόμη καλύτερη γνώση των βασικών του ποδοσφαίρου και ικανότητα κατανόησης της τακτικής, οι ξένοι που διαθέτουν ανώτερη ποδοσφαιρική παιδεία έχουν πλεονέκτημα. Ένας συμπληρωματικός λόγος είναι ότι επειδή ακριβώς δεν στεριώνουν εύκολα οι ξένοι σέντερ μπακ, οι έλληνες που μακροημερεύουν γίνονται κατεστημένο και ιδιότυπο λόμπι. Ποιος ξεχνάει τι τράβηξε από την παρέα του Ανατολάκη ο φουκαράς ο Ουαντού αλλά ακόμη και ο ιδιόρρυθμος θρακιώτης Άντζας που αντιμετωπίστηκε ολίγον σαν ξένος.

Όλα αυτά φαίνονται σαν "κουβέντα να γίνεται" αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Νομίζω ότι οποιαδήποτε επένδυση σε ξένο παίχτη για τη συγκεκριμένη θέση πρέπει να ελέγχεται πολλαπλά.

Γιώργος Σκιάνης

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΣΠΑΡ ΧΑΟΥΖΕΡ

Η απόλυτη καθιέρωση του Σάμαρη στον Ολυμπιακό είναι όντως η μεγάλη φετινή έκπληξη του πρωταθλήματος υπό την έννοια ότι ελάχιστοι ως κανείς περίμεναν αυτή την εξέλιξη. Έχω γράψει ότι προσωπικά δεν περίμενα κάτι το ιδιαίτερο από τον Ανδρέα, με βάση τις εμφανίσεις του στον Πανιώνιο. Από την ομάδα της Νέας Σμύρνης είχα ξεχωρίσει τον Κολοβό. Όμως...

Όμως για να έρθει ο Σάμαρης στον Ολυμπιακό, με τον προγραμματισμό που υπάρχει τώρα στην ομάδα, είχε περάσει από κρησάρα.Είχε γίνει σκάουτινγκ και το κυριότερο, υπήρχαν σίγουρα πληροφορίες μέσα από την ομάδα για το ταλέντο του, τον χαρακτήρα του, την ψυχική και πνευματική του ωριμότητα. Πολύ καλά λόγια για τον Ανδρέα, για παράδειγμα, είχα ακούσει από τον Δημήτρη Ελευθερόπουλο.

Δεν βρέθηκε λοιπόν ο Σάμαρης στον Ολυμπιακό από το πουθενά. Αν ήταν είκοσι χρονών θα έλεγα ότι επρόκειτο για μια κίνηση με το βλέμμα στο μέλλον, όπως έγινε με Κολοβό, Μπουχαλάκη και Τζανακάκη. Αν βγούνε καλώς, αν δεν βγούνε δεν πειράζει. Είναι νέοι και πρέπει να δοκιμαστούν. Ο Σάμαρης όμως είναι εικοσιτέσσερα. Για να έρθει στο λιμάνι, πρέπει να είχε κάτι παραπάνω από απλό ταλέντο. Συνεπώς, εκτός από τον Μίτσελ που τον ανέδειξε, αξίζουν συγχαρητήρια και αυτοί που τον έφεραν στην ομάδα που δεν βλέπω να αναφέρονται πουθενά.

Φεύγω από τον Σάμαρη και πάω σε άλλον παίχτη που μου άρεσε προχθές και ας άκουσε, όπως γράψανε, τα σχολιανά του από τον Μίτσελ στο ημίχρονο. Φαντάζομαι ότι κατσαδιάστηκε για την φάση του γκολ.

Μιλάω φυσικά για τον Μπονγκ. Μου φάνηκε πολύ φρέσκος, γεμάτος ενέργεια και έτοιμος να διεισδύσει από τα πλάγια, να συνεργαστεί και να απειλήσει. Δεν θα μου φαινόταν καθόλου κακή ιδέα να συνθέσει με τον Χολέμπας την αριστερή πτέρυγα στο ματς με την Παρί. Όπως δε θα μου φαινόταν κακή ιδέα να παίξει ο Σάμαρης πιο μπροστά, σαν πλέι μέικερ, με τους Εντινγκά και Μανιάτη πίσω του.

Φυσικά ο Μίτσελ είναι εκείνος που γνωρίζει ποιοι πρέπει να παίξουν. Το καλό είναι ότι έχει πολλές και καλές επιλογές οι οποίες μπορούν να χρησιμεύσουν και στην εξέλιξη του παιχνιδιού. Ίδωμεν.

Γιώργος Σκιάνης

ΒΙΤΣΙΟ Ή ΤΙ;

Μέχρι το προχθεσινό ματς με τη Μάλαγα, έγραφα με το ζόρι για τον μπασκετικό Ολυμπιακό. Όχι φυσικά γιατί δεν αξίζει η ομάδα αλλά γιατί είχα την πεποίθηση ότι αυτό που βλέπαμε δεν προσφερότανε ακόμη για εξαγωγή συμπερασμάτων σχετικά με την πορεία της ομάδας την εφετινή σεζόν.

Προχθές ένοιωσα ότι είδα κάτι από αυτό που θα βλέπουμε από δω κι εμπρός. Τι άλλαξε; Μα τι άλλο. Είδα τον κανονικό Σπανούλη! Η ομάδα με τον κανονικό Σπανούλη είναι ο Ολυμπιακός των τελευταίων χρόνων. Κάτι σπέσιαλ. Κάτι ξεχωριστό. Η ομάδα χωρίς τον κανονικό Σπανούλη είναι μια πολύ καλή ομάδα σαν τις άλλες πολύ καλές ομάδες.

Δεν αναφέρομαι στην απόδοση του Σπανούλη. Είναι ματς που ο αρχηγός δεν πάει καλά. Είναι όμως εκεί. Όλη η ομάδα παίρνει ενέργεια και σιγουριά από την παρουσία του, ενώ οι αντίπαλοι αμφιβάλλουν ακόμη και όταν προηγούνται με δεκαπέντε. Ο ψυχισμός του Σπανούλη είναι ανεπανάληπτος, είναι το μεγαλείο ενός Ολύμπιου Θεού.

Ε λοιπόν, αυτός ο μοναδικός παίχτης, εμφανίστηκε φέτος, για πρώτη φορά, χθες. Και φυσικά εμφανίστηκε για να μείνει μέχρι τη λήξη των αγωνιστικών υποχρεώσεων, εφόσον είναι γερός και δυνατός.

Ο προχθεσινός θα είναι ο Ολυμπιακός που θα βλέπουμε από δω κι εμπρός. Θα υπάρξουν ματς που θα είναι πολύ καλύτερος, θα είναι κι άλλα που θα παρουσιαστεί χειρότερος. Θα είναι όμως πλήρως αναγνωρίσιμος.

Φυσικά και θα μπουν καινούργια συστήματα και συνεργασίες. Η κατάσταση των παιχτών θα έχει πάνω και κάτω με την ελπίδα και την προσμονή να δικαιωθεί ο σχεδιασμός που θέλει την ομάδα σε φουλ φόρμα όταν κρίνονται οι τίτλοι.

Όσο για τις ανατροπές; Δεν πρόκειται για βίτσιο ούτε για σατανική σύμπτωση. Και δεν είναι κάτι καινούργιο για την ομάδα αυτή η οποία διαχειρίζεται έτσι την ενέργειά της που βγαίνει κυρίως στην άμυνα. Ξεκινάει το παιχνίδι με την πνευματική, ψυχική και φυσική ενέργεια στο 60%. Αν αυτό αρκεί για προβάδισμα έχει καλώς, αν και τότε ακόμη υπάρχει ο κίνδυνος μιας μεγαλύτερης χαλάρωσης που ξαναβάζει τον αντίπαλο στο παιχνίδι, βλέπε Μπάγερν. Αν ο αντίπαλος πάρει κεφάλι, τότε ο συναγερμός χτυπάει μόλις πλησιάζουμε σε διαφορές που δε μπορούν να μαζευτούν και πάει λέγοντας. Συνήθως τα παιχνίδια κρίνονται στο τελευταίο δεκάλεπτο όπου ο Θρύλος είναι απόλυτα συγκεντρωμένος και ο αντίπαλος σαστισμένος.

Σας έδωσα ένα preview και του φετινού έργου. Η πιθανότητα να αλλάξει το σενάριο; Μικρή αλλά υπαρκτή. Ποτέ μην πεις ποτέ.

Γιώργος Σκιάνης 

Ο ΣΩΣΤΟΣ ΦΩΤΙΣΜΟΣ

Ο σωστός φωτισμός είναι πρωτευόντως γνωστικό και δευτερευόντως αισθητικό ζήτημα. Η σωστή έρευνα απαιτεί να φωτίζεις με πολλούς τρόπους τα γεγονότα και τα στοιχεία. Μόνο έτσι μπορεί να γίνει αντιληπτή και η λογική των αντιφάσεων που πολύ συχνά οδηγεί τη σκέψη μας σε αδιέξοδο.

Αυτός ο πρόλογος μου φάνηκε απαραίτητος πριν αναλύσω το φαινόμενο "Εθνική Ελλάδας". Ένα φαινόμενο που μας έχει εκθέσει όλους, όχι γιατί είμαστε προκατειλημμένοι αλλά γιατί αδυνατούμε να καταλάβουμε την διαλεκτική του.

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Το μακράν πρώτο κριτήριο για την αξιολόγηση μιας ομάδας ποδοσφαίρου είναι τα αποτελέσματα. Η Εθνική ομάδα, από το 2002 μέχρι σήμερα έχει πετύχει άριστα αποτελέσματα που της έχουν δώσει πέντε προκρίσεις στις μεγάλες διοργανώσεις και την έχουν διατηρήσει σταθερά στις πρώτες θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης. Θα αντιληφθούμε καλύτερα τη σημασία αυτού του επιτεύγματος, αν πάρουμε υπόψιν ότι μέχρι το 2002 είχαμε μόνο δύο προκρίσεις στις μεγάλες διοργανώσεις.

Γεγονός είναι επίσης ότι αυτά τα δώδεκα χρόνια που διακρίνεται η Εθνική μας παίζει το ίδιο στιλ ποδοσφαίρου. Εξαιρετική αμυντική λειτουργία με πίεση στον αντίπαλο, κλείσιμο των διαδρόμων και σωστή ισορροπία ενώ οι επιθέσεις γίνονται με βαθιές μπαλιές ή προώθηση από τα άκρα. Γρήγορη ανάπτυξη με κυκλοφορία σε όλο το γήπεδο σπάνια θα δεις από την ελληνική ομάδα.

Το στιλ αυτό είναι πλέον σήμα κατατεθέν για τις ελληνικές εθνικές ομάδες όλων των ηλικιών. Είναι η ελληνική σχολή ποδοσφαίρου. Θα πρέπει να επισημάνουμε τα επίσης καλά αποτελέσματα που φέρνουν οι νέοι και οι ελπίδες, παίζοντας με αυτόν τον τρόπο.

Μέχρις εδώ όλα καλά. Θα έπρεπε να είμαστε όλοι οι έλληνες φίλαθλοι ευτυχισμένοι με αυτή την κατάσταση. Δεν είμαστε όμως. Μέχρι τα μπαράζ με την Ρουμανία, σε αυτή την προκριματική φάση, τα περισσότερα παιχνίδια της Εθνικής ήταν για κλάματα και για βαθύ ύπνο. Πώς να δει κανείς ένα παιχνίδι με το Λιχτενστάιν που λήγει μισό - μηδέν με τα χίλια ζόρια; Έτσι αυτή η ομάδα μας περνάει από τις κατάρες στους διθυράμβους στο άψε-σβήσε και μετά συνειδητοποιούμε ότι έχουμε εκτεθεί, ότι άλλα λέγαμε χθες.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Θα δώσω τη δική μου προσέγγιση. Το συγκεκριμένο στιλ παιχνιδιού βασίζεται πρωτίστως στη στρατηγική και στις ειδικές ικανότητες κάποιων παιχτών. Οι ίδιοι οι παίχτες το απολαμβάνουν μόνον όταν ο αντίπαλος είναι ομάδα πρωτοβουλίας που τους βάζει δύσκολα και πρέπει να αντιδράσουν δίνοντας το εκατό τοις εκατό και έχοντας απόλυτη προσήλωση στο πλάνο, όπως ας πούμε στα μπαράζ με τη Ρουμανία. Παίζοντας με το Λιχτενστάιν, την Λετονία και την Λιθουανία, οι παίχτες κάνουν αγγαρεία. Δεν ευχαριστιούνται το ποδόσφαιρο που παίζουν.

Ένα άλλο μειονέκτημα αυτού του στιλ παιχνιδιού είναι ότι μπορεί να αποκλείσει παίχτες που και θέαμα μπορούν να δώσουν αλλά και ταχύτητα στην ανάπτυξη. Είναι γνωστό ότι ο Φετφατζίδης είναι τέτοιος παίχτης. Είναι επίσης γνωστό ότι ο Φετφατζίδης έχει αμυντικές αδυναμίες. Πώς μπορείς να κρύψεις τις αδυναμίες του Φετφατζίδη, όταν παράλληλα πρέπει να κρύψεις και την αδυναμία του Κατσουράνη να τρέξει; Θέλεις τον Σαλπιγγίδη και τον Σαμαρά να κάνουν διπλά και τριπλά τρεξίματα.

Για να καταλάβει κανείς καλύτερα αυτές τις διαφορές ας πάρει τον Ολυμπιακό του Ζαρντίμ από τη μια και τον Ολυμπιακό του Ερνέστο και του Μίτσελ από την άλλη. Ο Ζαρντίμ, με χειρότερο υλικό ασφαλώς, έπαιζε ένα ποδόσφαιρο που έμοιαζε με εκείνο της Εθνικής. Χρησιμοποιούσε απαρέγκλιτα σαν αμυντικό χαφ τον Μοντέστο που έδινε καλύτερη αμυντική ισορροπία στην ομάδα. Όταν ήρθε ο Μίτσελ χρησιμοποίησε τον Φέισα γιατί έδωσε μεγαλύτερο βάρος στην ανάπτυξη της ομάδας. Αποδείχτηκε ότι ο Μίτσελ ευαγγελίζεται ένα ποδόσφαιρο που το γουστάρουν περισσότερο οι παίχτες και δεν τους χαλάει να ρίχνουν εξάρες και πεντάρες στην SL.

Αν λοιπόν θέλουμε ένα πιο γουστόζικο ποδόσφαιρο, μια μπάλα που θα φτιάχνει και τον φίλαθλο χωρίς να περιμένει μόνο τη μεγάλη πρόκριση για να χαρεί, θα πρέπει να τροποποιηθεί κάπως αυτό το στιλ ώστε να δίνει μεγαλύτερη χαρά και στους αγωνιζόμενους και στους φιλάθλους.

Δεν θέλω να επαναλάβω ότι η επιμονή στην κλισέ αγωνιστική ταχτική φαίνεται να υποκρύπτει και διάθεση προστασίας συγκεκριμένων παιχτών. Αναφέρομαι μόνο στις επιπτώσεις αυτής της συμπεριφοράς. Τώρα πάμε Βραζιλία. Άρα δεν έχουμε παρά να περιμένουμε.

Γιώργος Σκιάνης