Άδοξα λήγει η περιπέτεια του αλγερινού στο λιμάνι. Στην πραγματικότητα ποτέ δεν θα μάθουμε την αληθινή του αξία, όσο και αν το λίγο που έπαιξε δεν μας έπεισε. Γενικά πάντως υπάρχει ένα θέμα με τους ξένους σέντερ μπακ που έρχονται στον Ολυμπιακό, από την εποχή ακόμη των ελληνοποιήσεων.
Θα θυμίσω σύντομα μερικές περιπτώσεις. Ο Ρολάν Κουρμπίς, αν και ήρθε σαν μεγάλο ταλέντο από την Γαλλία, δεν έπαιξε ποτέ στην ομάδα. Γύρισε στην πατρίδα του όπου διακρίθηκε και έγινε και καλός προπονητής. Ο μεγάλος Περσίδης ήρθε από την Ραπίντ Βιέννης σαν σπουδαίο σέντερ μπακ αλλά δεν σταδιοδρόμησε σε αυτή την θέση λόγω της ύπαρξης του δυνατού ελληνικού δίδυμου Σιώκου - Γκλέζου. Ο Περσίδης έπαιξε τελικά αμυντικό χαφ όπου διέπρεψε.
Στη σύγχρονη εποχή, ο Μπερμούδες, "το σώμα", el padron, ο τριπλομάσελος αρχηγός της Μπόκα ήρθε, τα πήρε και δεν ακούμπησε. Ο πανύψηλος μαροκινός Ουαντού ήρθε και έφυγε σχεδόν αμέσως με ψυχολογικά προβλήματα. Ο πολύ αγαπητός στους γαύρους Μοντέστο έπαιξε ελάχιστα σαν σέντερ μπακ. Αντίθετα, διακρίθηκε ιδιαίτερα σαν αμυντικό χαφ. Ο Κοντρέρας που είχε καταπλήξει στον ΠΑΟΚ, έπαιξε μια χρονιά, πρόσφερε λίγα πράγματα και έλυσε το συμβόλαιό του.
Οι δύο παιχταράδες που άφησαν εποχή και αποτελούν εξαίρεση σε αυτή τη σειρά των αποτυχιών ήταν ο Νοβοσέλατς των αρχών της δεκαετίας του '80 και ο τεράστιος Μέλμπεργκ. Πρόσφερε αρκετά πράγματα ως αξιόπιστη εναλλακτική λύση και ο Ζεβλάκοφ που έπαιζε και στα άκρα. Άλλος ένας παίχτης που έπαιζε και στα άκρα, ο Μαρκάνο, άφησε πολύ καλές αναμνήσεις σαν αριστερό μπακ και όχι σαν κεντρικός αμυντικός. Ο χρυσοπληρωμένος Ραούλ Μπράβο ήρθε και σαν κεντρικός αμυντικός αλλά δεν έπαιξε εκεί σχεδόν καθόλου. Ο Ντρασένα ήρθε νεαρός σαν δανεικός, δεν έβγαλε μάτια και δεν τον κράτησε η ομάδα και αργότερα έπαιξε καλά στην Φενέρ Μπαξέ και στην εθνική Βραζιλίας.
Είναι νομίζω φανερό ότι το να πιάσει ξένος σέντερ μπακ στον Θρύλο είναι εξαιρετικά δύσκολο. Ο λόγος, κατά την άποψή μου, είναι ότι σε αυτή τη θέση υπάρχουν πολύ καλοί έλληνες ποδοσφαιριστές ενώ στις άλλες θέσεις που απαιτείται ακόμη καλύτερη γνώση των βασικών του ποδοσφαίρου και ικανότητα κατανόησης της τακτικής, οι ξένοι που διαθέτουν ανώτερη ποδοσφαιρική παιδεία έχουν πλεονέκτημα. Ένας συμπληρωματικός λόγος είναι ότι επειδή ακριβώς δεν στεριώνουν εύκολα οι ξένοι σέντερ μπακ, οι έλληνες που μακροημερεύουν γίνονται κατεστημένο και ιδιότυπο λόμπι. Ποιος ξεχνάει τι τράβηξε από την παρέα του Ανατολάκη ο φουκαράς ο Ουαντού αλλά ακόμη και ο ιδιόρρυθμος θρακιώτης Άντζας που αντιμετωπίστηκε ολίγον σαν ξένος.
Όλα αυτά φαίνονται σαν "κουβέντα να γίνεται" αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Νομίζω ότι οποιαδήποτε επένδυση σε ξένο παίχτη για τη συγκεκριμένη θέση πρέπει να ελέγχεται πολλαπλά.
Γιώργος Σκιάνης
Θα θυμίσω σύντομα μερικές περιπτώσεις. Ο Ρολάν Κουρμπίς, αν και ήρθε σαν μεγάλο ταλέντο από την Γαλλία, δεν έπαιξε ποτέ στην ομάδα. Γύρισε στην πατρίδα του όπου διακρίθηκε και έγινε και καλός προπονητής. Ο μεγάλος Περσίδης ήρθε από την Ραπίντ Βιέννης σαν σπουδαίο σέντερ μπακ αλλά δεν σταδιοδρόμησε σε αυτή την θέση λόγω της ύπαρξης του δυνατού ελληνικού δίδυμου Σιώκου - Γκλέζου. Ο Περσίδης έπαιξε τελικά αμυντικό χαφ όπου διέπρεψε.
Στη σύγχρονη εποχή, ο Μπερμούδες, "το σώμα", el padron, ο τριπλομάσελος αρχηγός της Μπόκα ήρθε, τα πήρε και δεν ακούμπησε. Ο πανύψηλος μαροκινός Ουαντού ήρθε και έφυγε σχεδόν αμέσως με ψυχολογικά προβλήματα. Ο πολύ αγαπητός στους γαύρους Μοντέστο έπαιξε ελάχιστα σαν σέντερ μπακ. Αντίθετα, διακρίθηκε ιδιαίτερα σαν αμυντικό χαφ. Ο Κοντρέρας που είχε καταπλήξει στον ΠΑΟΚ, έπαιξε μια χρονιά, πρόσφερε λίγα πράγματα και έλυσε το συμβόλαιό του.
Οι δύο παιχταράδες που άφησαν εποχή και αποτελούν εξαίρεση σε αυτή τη σειρά των αποτυχιών ήταν ο Νοβοσέλατς των αρχών της δεκαετίας του '80 και ο τεράστιος Μέλμπεργκ. Πρόσφερε αρκετά πράγματα ως αξιόπιστη εναλλακτική λύση και ο Ζεβλάκοφ που έπαιζε και στα άκρα. Άλλος ένας παίχτης που έπαιζε και στα άκρα, ο Μαρκάνο, άφησε πολύ καλές αναμνήσεις σαν αριστερό μπακ και όχι σαν κεντρικός αμυντικός. Ο χρυσοπληρωμένος Ραούλ Μπράβο ήρθε και σαν κεντρικός αμυντικός αλλά δεν έπαιξε εκεί σχεδόν καθόλου. Ο Ντρασένα ήρθε νεαρός σαν δανεικός, δεν έβγαλε μάτια και δεν τον κράτησε η ομάδα και αργότερα έπαιξε καλά στην Φενέρ Μπαξέ και στην εθνική Βραζιλίας.
Είναι νομίζω φανερό ότι το να πιάσει ξένος σέντερ μπακ στον Θρύλο είναι εξαιρετικά δύσκολο. Ο λόγος, κατά την άποψή μου, είναι ότι σε αυτή τη θέση υπάρχουν πολύ καλοί έλληνες ποδοσφαιριστές ενώ στις άλλες θέσεις που απαιτείται ακόμη καλύτερη γνώση των βασικών του ποδοσφαίρου και ικανότητα κατανόησης της τακτικής, οι ξένοι που διαθέτουν ανώτερη ποδοσφαιρική παιδεία έχουν πλεονέκτημα. Ένας συμπληρωματικός λόγος είναι ότι επειδή ακριβώς δεν στεριώνουν εύκολα οι ξένοι σέντερ μπακ, οι έλληνες που μακροημερεύουν γίνονται κατεστημένο και ιδιότυπο λόμπι. Ποιος ξεχνάει τι τράβηξε από την παρέα του Ανατολάκη ο φουκαράς ο Ουαντού αλλά ακόμη και ο ιδιόρρυθμος θρακιώτης Άντζας που αντιμετωπίστηκε ολίγον σαν ξένος.
Όλα αυτά φαίνονται σαν "κουβέντα να γίνεται" αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Νομίζω ότι οποιαδήποτε επένδυση σε ξένο παίχτη για τη συγκεκριμένη θέση πρέπει να ελέγχεται πολλαπλά.
Γιώργος Σκιάνης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου