Τι να δω μωρέ; Τον Πλατανιά;
Ή
Έλα μωρέ, με ποιον παίξαμε καλά; Με τον Πλατανιά;
Πέραν του ότι τον καημένο τον Πλατανιά τον τρώει το ότι πριν από δύο χρόνια δεν τον ήξερε κανείς αλλά και το ολίγον αντιποδοσφαιρικό όνομά του, όπως άλλωστε την Καλλονή και παλιότερα τους Ακράτητο και Θρασύβουλα, η απαξίωση μεγάλης μερίδας γαύρων στρέφεται προς ολόκληρη την σούπερ λίγκα, ωσάν αυτοί οι αγώνες να μην έχουν νόημα για μια ομάδα σαν τον θρύλο.
Θα προσπαθήσω να βάλω τα πράγματα στη θέση τους εξετάζοντας αναλυτικά τα δεδομένα :
Αυτό που κάνει μια ομάδα να διακρίνεται αγωνιστικά και της δίνει αποτελέσματα προσφέροντας ταυτόχρονα θέαμα είναι ο ρυθμός. Ρυθμός σημαίνει κίνηση, ταχύτητα, λίγα λάθη. Ο σταθερός ρυθμός αποκτάται με τους αγώνες γιατί μόνο έτσι εμπεδώνονται οι απαραίτητοι αυτοματισμοί και οι καλές συνεργασίες. Τρανό παράδειγμα οι αγώνες της αγγλικής λίγκας που έχουν τον καλύτερο ρυθμό στην Ευρώπη.
Το ερώτημα είναι : βοηθούν οι ομάδες της ελληνικής λίγκας τον Ολυμπιακό στο να βρει ρυθμό ή όχι; Αν όχι, τότε ο Θρύλος έχει σημαντικό ντεζαβαντάζ στους αγώνες του CL, απέναντι σε ομάδες που προέρχονται από καλύτερα πρωταθλήματα.
Η απάντηση είναι ότι σίγουρα το ντεζαβαντάζ υπάρχει και έχει να κάνει όχι τόσο με την ποιότητα των παιχτών των ομάδων της ελληνικής λίγκας, όσο με την αγωνιστική τους τακτική. Αν ο Πλατανιάς και ο κάθε Πλατανιάς παίξει τον Ολυμπιακό με στόχο να πάρει αποτέλεσμα, χωρίς να καταφύγει σε κλωτσιές, διακοπές κάθε δυο λεπτά με παίχτες που πέφτουν κάτω σαν ψεκασμένοι, μπάλες δυο και τρεις στον αγωνιστικό χώρο, τότε ο Θρύλος θα πρέπει να παίξει απλά το καλό του παιχνίδι για να νικήσει. Θα δώσω το παράδειγμα της Καλλονής στην πρώτη αγωνιστική : η ομάδα της Λέσβου έπαιξε αμυντικά αλλά οργανωμένα και καθαρά. Ο Ολυμπιακός δεν είχε βρει ακόμη ρυθμό και δυσκολεύτηκε αρκετά. Τέτοια παιχνίδια όμως είναι ωφέλιμα για την ομάδα.
Από την άλλη, όταν η αντίπαλη ομάδα παίζει αφελώς, ανεβάζει πολλούς παίχτες χωρίς να είναι σε θέση να επιστρέψει και αφήνει τεράστια κενά στην άμυνα, η επικράτηση της ομάδας μας είναι εύκολη, βασίζεται απλά στην διαφορά ποιότητας των παιχτών και όχι στην απόδοση της ομάδας. Ξανακοιτάζοντας προχθές λίγο το ματς με τη Βέροια διαπίστωσα ότι η ομάδα μας δε μπορούσε να αποχτήσει ικανοποιητικό ρυθμό, παρά την εξάρα, λόγω της παντελούς έλλειψης αγωνιστικού πλάνου από πλευράς αντιπάλου.
Κατά συνέπεια, τα παιχνίδια που βοηθούν τον Ολυμπιακό να βελτιωθεί σε απόδοση και ρυθμό κατά την διάρκεια της σεζόν, είναι εκείνα όπου ο αντίπαλος είναι σφριγηλός, δυνατός στις προσωπικές μονομαχίες - όχι σκόπιμα αντιαθλητικός - και συνεπής στο αγωνιστικό του πλάνο, χωρίς να ποντάρει σε παλαιολιθικά κολπάκια για να καταστρέφει την ροή του παιχνιδιού.
Φυσικά το τι θα κάνει ο αντίπαλος δεν είναι κατά παραγγελίαν. Θα υπάρξουν παιχνίδια κάθε είδους. Απλά επισημαίνω ότι το "ποιος Πλατανιάς;" είναι ένα λάθος ρητορικό ερώτημα. Το σωστό ερώτημα είναι "πώς θα παίξει ο Πλατανιάς;" ή - μετά το ματς - "πώς έπαιξε ο Πλατανιάς;". Από την απάντηση θα εξαρτηθεί και η πραγματική αποτίμηση της δικής μας απόδοσης.
Γιώργος Σκιάνης
Ή
Έλα μωρέ, με ποιον παίξαμε καλά; Με τον Πλατανιά;
Πέραν του ότι τον καημένο τον Πλατανιά τον τρώει το ότι πριν από δύο χρόνια δεν τον ήξερε κανείς αλλά και το ολίγον αντιποδοσφαιρικό όνομά του, όπως άλλωστε την Καλλονή και παλιότερα τους Ακράτητο και Θρασύβουλα, η απαξίωση μεγάλης μερίδας γαύρων στρέφεται προς ολόκληρη την σούπερ λίγκα, ωσάν αυτοί οι αγώνες να μην έχουν νόημα για μια ομάδα σαν τον θρύλο.
Θα προσπαθήσω να βάλω τα πράγματα στη θέση τους εξετάζοντας αναλυτικά τα δεδομένα :
Αυτό που κάνει μια ομάδα να διακρίνεται αγωνιστικά και της δίνει αποτελέσματα προσφέροντας ταυτόχρονα θέαμα είναι ο ρυθμός. Ρυθμός σημαίνει κίνηση, ταχύτητα, λίγα λάθη. Ο σταθερός ρυθμός αποκτάται με τους αγώνες γιατί μόνο έτσι εμπεδώνονται οι απαραίτητοι αυτοματισμοί και οι καλές συνεργασίες. Τρανό παράδειγμα οι αγώνες της αγγλικής λίγκας που έχουν τον καλύτερο ρυθμό στην Ευρώπη.
Το ερώτημα είναι : βοηθούν οι ομάδες της ελληνικής λίγκας τον Ολυμπιακό στο να βρει ρυθμό ή όχι; Αν όχι, τότε ο Θρύλος έχει σημαντικό ντεζαβαντάζ στους αγώνες του CL, απέναντι σε ομάδες που προέρχονται από καλύτερα πρωταθλήματα.
Η απάντηση είναι ότι σίγουρα το ντεζαβαντάζ υπάρχει και έχει να κάνει όχι τόσο με την ποιότητα των παιχτών των ομάδων της ελληνικής λίγκας, όσο με την αγωνιστική τους τακτική. Αν ο Πλατανιάς και ο κάθε Πλατανιάς παίξει τον Ολυμπιακό με στόχο να πάρει αποτέλεσμα, χωρίς να καταφύγει σε κλωτσιές, διακοπές κάθε δυο λεπτά με παίχτες που πέφτουν κάτω σαν ψεκασμένοι, μπάλες δυο και τρεις στον αγωνιστικό χώρο, τότε ο Θρύλος θα πρέπει να παίξει απλά το καλό του παιχνίδι για να νικήσει. Θα δώσω το παράδειγμα της Καλλονής στην πρώτη αγωνιστική : η ομάδα της Λέσβου έπαιξε αμυντικά αλλά οργανωμένα και καθαρά. Ο Ολυμπιακός δεν είχε βρει ακόμη ρυθμό και δυσκολεύτηκε αρκετά. Τέτοια παιχνίδια όμως είναι ωφέλιμα για την ομάδα.
Από την άλλη, όταν η αντίπαλη ομάδα παίζει αφελώς, ανεβάζει πολλούς παίχτες χωρίς να είναι σε θέση να επιστρέψει και αφήνει τεράστια κενά στην άμυνα, η επικράτηση της ομάδας μας είναι εύκολη, βασίζεται απλά στην διαφορά ποιότητας των παιχτών και όχι στην απόδοση της ομάδας. Ξανακοιτάζοντας προχθές λίγο το ματς με τη Βέροια διαπίστωσα ότι η ομάδα μας δε μπορούσε να αποχτήσει ικανοποιητικό ρυθμό, παρά την εξάρα, λόγω της παντελούς έλλειψης αγωνιστικού πλάνου από πλευράς αντιπάλου.
Κατά συνέπεια, τα παιχνίδια που βοηθούν τον Ολυμπιακό να βελτιωθεί σε απόδοση και ρυθμό κατά την διάρκεια της σεζόν, είναι εκείνα όπου ο αντίπαλος είναι σφριγηλός, δυνατός στις προσωπικές μονομαχίες - όχι σκόπιμα αντιαθλητικός - και συνεπής στο αγωνιστικό του πλάνο, χωρίς να ποντάρει σε παλαιολιθικά κολπάκια για να καταστρέφει την ροή του παιχνιδιού.
Φυσικά το τι θα κάνει ο αντίπαλος δεν είναι κατά παραγγελίαν. Θα υπάρξουν παιχνίδια κάθε είδους. Απλά επισημαίνω ότι το "ποιος Πλατανιάς;" είναι ένα λάθος ρητορικό ερώτημα. Το σωστό ερώτημα είναι "πώς θα παίξει ο Πλατανιάς;" ή - μετά το ματς - "πώς έπαιξε ο Πλατανιάς;". Από την απάντηση θα εξαρτηθεί και η πραγματική αποτίμηση της δικής μας απόδοσης.
Γιώργος Σκιάνης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου